ตอนที่ 25 ตะวันทางทิศตะวันออกเริ่มส่องสว่าง

โจวม่านอดไม่ได้ที่จะก่นด่าในใจว่าจินปู้ฮ่วนพูดจาเหลวไหล ในชั่วพริบตานั้นรู้สึกกระอักกระอ่วนใจจนแทบมุดแผ่นดินหนี นึกคำพูดมาแก้ตัวไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

ขณะกำลังไม่รู้ว่าจะแก้ไขสถานการณ์อย่างไร บนหอระฆังด้านนอกก็มีเสียงระฆังดังก้องขึ้นมา—

ถึงเวลาแล้ว อาจารย์กระบี่มาสอนแล้ว

โจวม่านพลันรู้สึกประหนึ่งได้รับการอภัยโทษ หันไปเอ่ยกับเมี่ยวฮวนสี่สั้นๆ เพียงคำหนึ่งว่า “เริ่มเรียนแล้ว” แล้วหมุนตัวกลับไป เพียงแต่ไม่รู้ว่าเพราะมีความผิดติดตัวหรือไม่ จึงยังคงรู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่ด้านหลัง จนต้นคอเย็นวาบ

วันนี้เขายังคงสอนเรื่องกระบวนท่ากระบี่และการโคจรลมปราณภายใน เนื้อหาต่อเนื่องจากเมื่อวาน พอดีเชื่อมโยงกับสมุดบันทึกของพระโพธิสัตว์ดินเหนียว

ก่อนหน้านี้โจวม่านไม่เคยตั้งใจฟัง ครานี้นั่งฟังอย่างละเอียด จึงพบว่าอาจารย์กระบี่สมกับเป็นผู้ฝึกกระบี่ที่ติดอันดับหนึ่งในห้าของใต้หล้าในยุคปัจจุบัน แม้อารมณ์จะร้ายกาจฉุนเฉียว ทว่าทุกถ้อยคำที่สั่งสอนล้วนมีจุดเด่นอันเป็นเอกลักษณ์

มรรคาอันยิ่งใหญ่ย่อมเรียบง่ายที่สุด

เฉกเช่นข้อความในสมุดบันทึกของพระโพธิสัตว์ดินเหนียว—

สิ่งที่ท่านอาจารย์สั่งสอนคือสิ่งสำคัญที่สุดและเป็นรากฐานที่สุด คือ ‘หนึ่ง’ ที่สามารถให้กำเนิดสรรพสิ่งนั้น