ตอนที่ 19 เพลิงผลาญทุ่ง

หากไม่ได้เห็นประจักษ์ด้วยสายตาตนเอง ผู้ใดจะเชื่อว่าในโลกหล้าจะมีคนที่มีชีวิตอยู่อย่างเข้มข้นรุนแรงถึงเพียงนี้ ประดุจดั่งเปลวเพลิงกองหนึ่ง พอลุกโชนขึ้นมาก็ลามเลียไปทั่วทั้งขุนเขาและพงไพร มีแต่จะมุ่งไปข้างหน้า ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เว้นเสียแต่ว่าจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่งที่พบเจอจนมอดไหม้ แม้กระทั่งตัวนางเองก็ถูกเผาจนวอดวาย จึงจะยอมหยุดยั้ง จึงจะยอมดับมอดลง

หวังซู่เหม่อมองดูโจวม่านผู้นิ่งสงบด้วยใจล่องลอย

พระโพธิสัตว์ดินเหนียวเหม่อมองเพลิงผลาญทุ่งอันโชติช่วง

อาจารย์กระบี่จ้องมองโจวม่าน ประหนึ่งถูกมนตร์สะกดตรึงร่างไว้

จินปู้ฮ่วนอ้าปากอยากจะช่วยเอ่ยอะไรให้โจวม่านสักสองสามคำ ทว่าก็กลัวว่าจะทำให้ขัดเคืองโทสะอีกฝ่าย—

ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจา ทั้งไม่มีใครรู้ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้นต่อไป

โจวม่านยังคงรักษากิริยาค้อมกายประสานมือน้อมคารวะ ยืนนิ่งอยู่ด้านล่าง

ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นคำหนึ่ง “ดี!”

สิ้นเสียง พลันมีกระบี่เล่มหนึ่งบินวาบออกมาจากแขนเสื้อกว้างของเขา ถูกเขากุมกระชับไว้ในมือ!

บรรดาผู้คนพลันสะดุ้งตกตะลึง “อาจารย์กระบี่!”