ตอนที่ 18 อาจารย์กระบี่

ความเสียดายของโจวม่าน แท้จริงแล้วมิได้แสร้งทำ เพียงแต่ปากเอ่ยว่า ‘อยากพบหน้าสักครา’ ทว่าในใจกลับคิดว่า ข้ากับคนผู้นี้มีชีวิตอยู่ร่วมกันได้เพียงคนเดียว เสียดายที่ไม่อาจพบหน้าให้เร็วกว่านี้ แล้วสังหารทิ้งให้สาแก่ใจ

จินปู้ฮ่วนย่อมฟังไม่ออกถึงพิรุธใดๆ

เขาจับจ้องมองโจวม่านอยู่ชั่วครู่ แล้วเอ่ยเรียบๆ ว่า “ท่านผู้นี้ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเข้าเรียนตามกำหนดเวลาเช่นเดียวกับพวกเรา ไม่แน่ว่าวันใดวันหนึ่งก็อาจจะโผล่มาก็ได้”

โจวม่านยิ้มบางๆ “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

เพียงแต่อารมณ์ไม่ได้ดีขึ้นมากนัก เงามืดแห่งข้อกังขาว่า ‘สิ่งที่ล่วงรู้ในชาติก่อนอาจคลาดเคลื่อน’ ปกคลุมอยู่ภายในใจของนางตลอดเวลา

ชาติก่อนนางได้ยินคำพูดนี้หลังจากถูกคุมขังไว้ในคุกใต้ดิน

วันนั้น ยังคงมีคนนำอาหารเข้ามาส่งตามปกติ

ผู้คุมขังนางเฝ้ามานานกว่าสองเดือนแล้ว จึงเกิดความระอาเหนื่อยหน่าย ก่นด่าพลางถามว่า “นังเด็กเมื่อวานซืนคนนี้ ยังต้องขังมันไปอีกนานเท่าใดวะ”

คนส่งสำรับจึงแย้มยิ้มเอ่ยขึ้น “เร็วๆ นี้แหละ เรื่องที่สำนักศึกษาจบลง ได้กระบี่เลิ่งเยี่ยนจวี้มาครอง ไม่เกินสองวันก็กลับมาแล้ว”

เพลานั้นนางหาได้ล่วงรู้ว่า ‘สำนักศึกษา’ สื่อถึงสิ่งใด ทั้งไม่รู้ว่า ‘เลิ่งเยี่ยนจวี้’ คืออันใด