ตอนที่ 17 ขาดไปหนึ่งคน

แม้ว่าเพลาจะดึกดื่นแล้ว ทว่านางก็ยังคงยืนอยู่ใต้ชายคา ดื่มด่ำกับน้ำชาถ้วยนั้นจนหมดเกลี้ยงอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นจึงค่อยกล่าวคำอำลาต่อหวังซู่

การดั้นด้นมาครานี้ก็เพียงเพื่อเอ่ยคำขอบคุณสักประโยคเท่านั้น

หวังซู่ก้าวเท้าตามออกมาส่งเพียงสองก้าว แล้วหยุดยืนอยู่ด้านนอกหอชุนเฟิง เฝ้ามองแผ่นหลังของโจวม่านที่ประดุจหมึกซึมในภาพวาดค่อยๆ กลมกลืนไปกับไอหมอกสีม่วงแห่งขุนเขายามอัสดง มุ่งหน้ากลับไปยังเรือนทิศบูรพา

*

ครั้นโจวม่านกลับถึงห้องพัก ก็คลี่เทียบกระดาษวิญญาณที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือริมหน้าต่างออกดู—

นี่คือเทียบวิญญาณที่สำนักศึกษามอบให้ศิษย์ใช้สำหรับเลือกวิชาเรียน

บนเทียบแจกแจงรายชื่อวิชาทั้งหมดที่สำนักศึกษาเปิดสอนในปัจจุบัน

วิชา ‘มรรคาแห่งกระบี่’ ย่อมถูกจัดไว้เป็นอันดับแรกสุด ด้านหลังมีตัวอักษรขนาดเล็กระบุว่า ‘หอชานเจี้ยน อาจารย์กระบี่’ ซึ่งเป็นสถานที่เรียนและอาจารย์ผู้สอน

สำนักศึกษาเจี้ยนเหมินอาศัยการมีอยู่ของเจี้ยนเก๋อ จึงมีชื่อเสียงเลื่องลือขจรไกลมานับพันปี ดึงดูดยอดฝีมือกระบี่ผู้เกรียงไกรจากทุกยุคทุกสมัยให้มาจารึกความหยั่งรู้ในการฝึกกระบี่ไว้บนหน้าผากระบี่สูงชันพันเซิ่น ผู้มาทีหลังก็มักจะเจริญรอยตามรอยเท้าของบรรพชน เดินทางมาเคารพและเพ่งพิจารณาหยั่งรู้ไม่ขาดสาย

อาจารย์เก้าในสิบส่วนของสำนักศึกษา เริ่มต้นล้วนเดินทางมาเพื่อกราบไหว้และเพ่งพิจารณาหน้าผากระบี่