ตอนที่ 16 ซ่งหลานเจิน

ความจริงแล้วทันทีที่วาจานี้หลุดจากปาก จ้าวหนีฉางก็ตระหนักว่าตนเองพลั้งปากไปแล้ว ทว่าครั้นคิดดูอีกครา ในเมื่อไม่มีทางกอบกู้กลับคืน ทั้งยังไม่มีความจำเป็นต้องกอบกู้ พูดไปแล้วก็คือพูดไปแล้ว

นางเพียงวางถาดเคลือบลง แล้วสาวเท้าตรงเข้าหาโจวม่าน

ตั้งแต่ต้นจนจบโจวม่านนั่งอยู่ข้างโต๊ะไม่ได้ขยับเขยื้อน แม้กระทั่งยามที่ซื่อถงมาถึงก็เพียงแค่มองดู ไม่ได้ลุกขึ้นยืน

จ้าวหนีฉางค้อมกายคารวะนางคราหนึ่ง “ขอบคุณศิษย์พี่หญิงโจวที่ยินยอมยื่นมือเข้าช่วยเหลือ บุญคุณอันยิ่งใหญ่นี้ หนีฉาง...”

ทว่าไม่อาจคารวะลงไปจนสุด

โจวม่านยื่นมือออกไปพยุงนางไว้ ทั้งยังเอ่ยว่า “ไม่จำเป็นต้องรีบขอบคุณยามนี้”

จ้าวหนีฉางประหลาดใจยิ่งนัก

โจวม่านทอดสายตามองนางอย่างราบเรียบ “ข้าช่วยคนย่อมต้องหวังสิ่งตอบแทน ไม่ได้ช่วยเปล่า วันหน้าข้าย่อมจะไปหาเจ้าถึงหน้าประตูเพื่อทวงถาม”

คำพูดนี้พอหลุดออกมา จินปู้ฮ่วนก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ทว่าหวังซู่กลับมีแววตาครุ่นคิดลึกซึ้ง