ตอนที่ 15 คนดี

“...”

เฝ้ารอบทิศลานลงทัณฑ์ ตกอยู่ในความเงียบสงัด

จินปู้ฮ่วนจ้องเพ่งมองนางนิ่ง ค่อยๆ เผยสีหน้าประหลาดและลึกซึ้งสายหนึ่งออกมา “เป็นข้าที่ลืมไป ศิษย์น้องโจวเป็นผู้ที่ตระกูลหวังเสนอชื่อมา ย่อมต้องมีความกล้าหาญถึงเพียงนี้”

ยามเอ่ยครึ่งประโยคแรก แม้เขาจะประหลาดใจ ทว่าย่อมมีความยินดีอยู่บ้าง ทว่ายามเอ่ยครึ่งประโยคหลัง โจวม่านกลับรู้สึกว่าเขาคล้ายกับมีความซับซ้อนภายในใจ รอยยิ้มที่มุมปากจางลงไปเล็กน้อย

ทว่าเพียงชั่วครู่เดียว ก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

เพียงชั่วพริบตาเดียว จินปู้ฮ่วนก็กลับกลายเป็นจินปู้ฮ่วนผู้คล่องแคล่วเข้ากับคนง่ายและคารมคมคายคนเดิม “ในเมื่อแม่นางโจวเอ่ยปาก เช่นนั้นจินผู้นี้ย่อมไม่อาจปฏิเสธความรับผิดชอบ สมควรต้องนำทางให้อยู่แล้วขอรับ”

เดิมทีจ้าวหนีฉางครุ่นคิดว่าไร้ซึ่งความหวังแล้ว ใครจะรู้ว่าพลันพบทางรอดในหุบเหวแห่งความสิ้นหวัง ชั่วขณะหนึ่งถึงกับยืนอึ้งอยู่กับที่ ลืมสิ้นซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง มีเพียงดวงตาคู่งามที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาที่จ้องมองโจวม่าน

โจวม่านสาวเท้าเตรียมจะขึ้นไปยังลานลงทัณฑ์เพื่อพยุงช่างตัดเสื้อจ้าว

ทว่าจินปู้ฮ่วนกลับรั้งนางไว้อย่างสงบนิ่ง จากนั้นจึงหันไปเอ่ยกับคนรอบข้างซ้ายขวาว่า “ยืนบื้อกันทำไม? โบยครบห้าสิบแส้แล้ว ยังไม่ให้ช่วยชีวิตคนอีกหรือ? พวกเจ้าคิดจะรอคอยดูสตรีอ่อนแอสองคนหามคนไปหรือเช่นไร?”

คำพูดนี้ของเขากล่าวออกมาได้อย่างเด็ดขาดและเฉียบคมยิ่งนัก โจวม่านอดชะงักไปเล็กน้อยไม่ได้