ตอนที่ 14 จ้าวหนีฉาง

ผู้เสียหายที่เพิ่งถูกโจวม่าน “ปล้นชิง” ไปเมื่อไม่กี่วันก่อนผู้นี้ วันนี้สวมชุดคลุมยาวสีเขียวมรกตดั่งเกลียวคลื่นวสันต์ ชายเสื้อและแขนเสื้อยังคงปักดิ้นทองอย่างประณีต เอวยังคงแขวนป้ายอาญากระบี่ พู่กันโบราณ และลูกครุ่นคิดสามสิ่ง แม้กระทั่งพัดชวนซ่านโรยทองในมือก็ยังไม่ได้เปลี่ยน

ยามคนก้าวเข้ามา แววตาก็กวาดมองไปบนร่างของโจวม่านทันที

โจวม่านยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้ เพราะในค่ำคืนที่หุบเขาเจียจินนางคลุมหน้า อีกทั้งยามเผยตัวก็เป็นช่วงที่เมฆครึ้มบดบังดวงจันทร์ หุบเขามืดสนิท ไม่ว่ายามเผชิญหน้าหรือยามสนทนากับจินปู้ฮ่วนตามลำพัง นางล้วนจงใจดัดเสียงให้ทุ้มต่ำ จึงมั่นใจว่ายังไร้ซึ่งพิรุธใดๆ

นึกไม่ถึงว่าจินปู้ฮ่วนจะจ้องมองนางอยู่นาน พลันส่งเสียง “ซีด” ออกมาคำหนึ่ง ใช้ด้ามพัดเคาะขมับของตนเองเบาๆ แล้วเอ่ยถามขึ้นว่า “ไฉนข้าจึงรู้สึกว่าแม่นางช่างคุ้นตายิ่งนัก คล้ายกับเคยพบพานที่ใดมาก่อน?”

โจวม่านเหลือบมองเขาคราหนึ่ง เพียงพยักหน้าให้เขา น้ำเสียงใสกระจ่าง “เมื่อครึ่งเดือนเสียก่อนที่ร้านศาสตราวุธแห่งหนึ่งบนถนนหนีผาน ข้าเคยพบจินหลางจวินมาก่อน เพียงแต่ยามนั้นผู้คนพลุกพล่าน จินหลางจวินคงไม่ได้สังเกตเห็น”

เมื่อนางเอ่ยถึง “ครึ่งเดือนเสียก่อนบนถนนหนีผาน” สีหน้าของจินปู้ฮ่วนก็พลันเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง ทว่าเพียงครู่เดียวก็หัวเราะตามออกมา เอ่ยว่า “ที่แท้แม่นางเคยเห็นจินผู้นี้ฆ่าคนนี่เอง”

ยามเอ่ยถึงเรื่องฆ่าคน เขากลับไม่ได้หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย