ตอนที่ 13 สำนักศึกษาเจี้ยนเหมิน

เมื่อพันธสัญญาใจถูกสร้างขึ้น จิตใจของเหวยเสวียนก็พลอยโล่งอกไปกว่าครึ่ง

เขาเก็บแผ่นหยกสีแดงชาดแผ่นนั้นลงในกล่องเหล็กสีดำอย่างระมัดระวังเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงค่อยเก็บกล่องเหล็กทั้งกล่องเข้าไว้ในแขนเสื้อพร้อมกัน

ในที่สุดความเหนื่อยยากตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาก็มิมอดดับไปโดยเปล่าประโยชน์

เหวยเสวียนถึงกับประสานมือค้อมกายลง คารวะโจวม่านอย่างเคร่งขรึม “เหวยเสวียนเป็นตัวแทนตระกูลหวังแห่งเสินตู ขอบพระคุณในมหาบุญคุณของแม่นางโจวม่านขอรับ”

ละครฉากนี้ชาติเสียก่อนโจวม่านเคยเห็นมาแล้ว ยามนี้มาเห็นซ้ำอีกครา จึงไม่ได้บังเกิดความสนใจอันใดแม้แต่น้อย “พิธีรีตองอันยุ่งยากละไว้เถิด ข้าเพียงอยากรู้ว่า เงื่อนไขข้ออื่นที่ข้าเสนอไปเล่า?”

สิ่งที่นางหมายถึงก็คือวิชาบำเพ็ญ หินวิญญาณ และยาโอสถ

เหวยเสวียนอดชะงักงันไปไม่ได้

ซางลู่ที่อยู่ข้างกายเลิกคิ้วยาวขึ้น คล้ายกับนึกไม่ถึงว่าโจวม่านจะมีท่าทีเช่นนี้ “ผู้อาวุโสเหวยกล่าวขอบคุณเจ้าด้วยตนเอง เจ้า——”

เหวยเสวียนโบกมือห้ามปรามเขาไว้ แล้วกล่าวว่า “การขอยืมกระดูกกระบี่นี้ ย่อมเป็นฝ่ายพวกเราที่มีข้อบกพร่องไร้เหตุผลอยู่บ้าง แม่นางโจวม่านจะปฏิบัติต่อพวกเราด้วยท่าทีเช่นไร ล้วนเป็นเรื่องสมควรแล้ว”

วาจานี้กล่าวได้ดี มีความเจียมตนและรู้สถานะถึงเพียงนี้ กลับทำให้โจวม่านต้องเพ่งมองเขาใหม่อยู่บ้าง