ตอนที่ 12 พันธสัญญาใจ

ฆ่าคนอย่างนั้นรึ?

โจวม่านเห็นร่างของเขาโชกเลือด ก็รู้สึกถึงลางร้าย ครั้นได้ยินประโยคนี้ หนังศีรษะพลันชาดิกขึ้นมาทันที

ความคิดอันหลากหลายนับพันหมื่นสายแล่นผ่านเข้ามาในห้วงสมอง ทว่านางมิได้ซักถามต้นสายปลายเหตุแม้แต่คำเดียว เอ่ยตัดบทก่อนทันทีว่า “พาข้าไปดู”

เฉิงฟางจายจึงนำทางนางเดินออกจากหมู่บ้าน ระหว่างทางเนื่องจากจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงแทบจะสะดุดล้มไปคราหนึ่ง

นั่นคือริมแม่น้ำนอกหมู่บ้านซึ่งเต็มไปด้วยดงหญ้ารกชัฏ

เมื่อโจวม่านเดินมาถึงแล้วทอดสายตามอง ก็แลเห็นคนผู้หนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่บนหาดหินจริงๆ ข้างกายมีคราบเลือดไหลนอง หัวใจของนางอดดิ่งวูบลงไม่ได้ ทว่าเมื่อนางพลิกร่างของคนผู้นั้นขึ้นมา ลมหายใจที่แขวนค้างอยู่ในอกก็พลันผ่อนคลายลงทันที

ยังไม่ตาย ยังมีลมหายใจอยู่

เป็นเด็กหนุ่มบ้านคนขายเนื้อซุน หน้าผากชนกระแทกเข้ากับก้อนหินริมแม่น้ำ เลือดเปเฝ้ารอะเปื้อนเต็มใบหน้า ทว่าเพียงแค่ดูน่ากลัวเท่านั้น

โจวม่านแตะลงบนท้ายทอยของเขา ใช้พลังวิญญาณหยั่งสำรวจดู ก็รู้ได้ทันทีว่าคนเพียงหมดสติไป บาดแผลไม่ได้สาหัสสากรรจ์เป็นพิเศษ

นางจึงใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถ่ายทอดปราณวิญญาณสายหนึ่งเข้าไป เพื่อป้องกันเหตุสุดวิสัย