ตอนที่ 11 ฆ่าคน

โจวม่านฝ่าสายฝนเดินทางกลับมาถึงบ้าน นางมิได้เปิดประตูกิ่งไม้ ด้วยเกรงว่าเสียงจะรบกวนเพื่อนบ้านใกล้เคียง จึงพลิ้วกายข้ามรั้วไม้ไผ่เข้ามาในลานบ้าน แล้วเปิดประตูเรือน

เสื้อคลุมกันฝนและชุดเสื้อผ้าล้วนเปียกชุ่มโชกไปหมด

นางปลดเสื้อผ้าเปียกออก พันบาดแผลที่แขนซ้ายก่อนเป็นอันดับแรก แล้วนำยาจินชวงที่นำกลับมาจากโรงหมอโรยลงบนบาดแผล ผิวเนื้อที่ฉีกขาดห้ามเลือดได้ในทันที กระทั่งความเจ็บปวดยังถูกระงับลงไป บรรเทาลงไปได้มาก

นับเป็นยาดีที่หาได้ยากยิ่งจริงๆ

โจวม่านจึงหวนนึกถึงพระโพธิสัตว์ดินเหนียวที่ตนพบเจอตรงถนนหนีผานในค่ำคืนนี้ขึ้นมาได้ ปรายตามองไปยังก้อนกระดาษบนโต๊ะ

นั่นคือเทียบยาก่อนหน้านี้ เพียงแต่ถูกนางขยำจนเป็นก้อนกลม

นางยื่นมือออกไปหยิบขึ้นมา คลี่ออกอีกครา

กระดาษเหมาเปียนเปียกน้ำเพียงเล็กน้อยระหว่างทางกลับมา ลายมือโปร่งตาบนนั้นเริ่มเลอะเลือนไปบ้าง ทว่าโดยรวมยังพอดูออกว่าสั่งเทียบยาชนิดใดไว้

หากยึดถือตามความรอบคอบของโจวม่านในยามนี้ ย่อมควรนำเทียบยาแผ่นนี้ไปจ่อกับตะเกียงน้ำมันเพื่อเผาทิ้ง ทว่าเมื่อเปลี่ยนความคิด “คนข้ายังไม่ได้จัดการ จัดการเพียงแค่เทียบยาจะมีประโยชน์อันใด?”

นางหัวเราะออกมาคำหนึ่ง ไม่เผาเสียดื้อๆ แล้วยัดเทียบยาไว้ใต้ก้นหีบ