ตอนที่ 10 พระโพธิสัตว์ดินเหนียว

ตอนที่ 10 พระโพธิสัตว์ดินเหนียว

ชั่วขณะหนึ่ง ความรู้สึกว่างเปล่าเลือนรางพลันผุดขึ้นในใจจินปู้ฮ่วน อดคิดไม่ได้ว่า ยามที่นางถามว่า “เจ้าไม่หันกลับมามองดูข้าหน่อยหรือ” ในน้ำเสียงนั้นมีความหมายแอบแฝงเช่นไรกันแน่?

เขายืนนิ่งอยู่บนสันเขาเนิ่นนาน กว่าจะหวนกลับไปยังหุบเขาเจียจิน

สายน้ำในลำธารถูกย้อมด้วยสีโลหิต เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่ร่วมทางมาด้วยกันล้มระเนระนาดอยู่ทั่วหุบเขา เฉินซื่อยังคงนอนหมดสติอยู่ที่เดิม ลมหายใจรวยรินดุจใยไหม

จินปู้ฮ่วนยืนอยู่ริมสระ มองภาพน่าอนาถรอบกาย ทว่ามิได้เกิดความเวทนาสงสารเท่าใดนัก คิดเพียงว่า “ทุกคนล้วนถูกยิงด้วยลูกศร แม้แต่เฉินซื่อยังบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติ มีเพียงข้าคนเดียวที่ไร้รอยขีดข่วน หากถูกไต่ถามขึ้นมา จะอธิบายเช่นไรเล่า?”

แสงจันทร์เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งสาดกระทบใบหน้าของเขา นัยน์ตาหงส์คู่งามกลับฉายแววสับสนไม่เป็นแน่แท้

ยามนี้มองดูแล้ว ทั่วร่างเขายังมีส่วนใดที่เข้าใกล้คำว่า “คุณชายเสเพล” อยู่อีกเล่า?

หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ก้มลงดึงลูกศรออกจากร่างของคนที่หมดสติอยู่ข้างๆ ทาบลงบนร่างของตนเองอยู่นาน แล้วกัดฟันกรีดปลายศรคมกริบผ่านท่อนแขนซ้ายของตนอย่างแรง!

โลหิตสดพลันอาบย้อมเสื้อคลุมจนแดงฉาน

ชั่วชีวิตของจินปู้ฮ่วน สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือความเจ็บปวด ชั่วขณะนี้กลับกัดฟันสะกดกลั้น ผ่านไปครู่หนึ่งจึงดึงลูกศรที่เปื้อนเลือดออกแล้วโยนทิ้งไป ก่อนจะกุมแผลก้าวเท้าโซซัดโซเซออกจากหุบเขา