กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย farohz xxxl
ตอนที่ 7 ลอบสังเกตการณ์ในเงามืด
เพื่อไขหยกมรกต โจวม่านจึงมุมานะบำเพ็ญเพียรอย่างตั้งอกตั้งใจเป็นพิเศษ
“เคล็ดวิชาเทพอี้” นอกจากมีเคล็ดวิชาลมปราณแล้ว ยังมีเคล็ดวิชาศรด้วย เมื่อเทียบกับวิชาอย่าง “คัมภีร์เสินจ้าว” ซึ่งให้ความสำคัญแก่ตบะกำลังภายใน จึงมีการฝึกสายตา มือ และจิตใจเพิ่มขึ้นมาอีกสามประการ
ด้วยเหตุที่ผู้ถือคันธนูมีหลักสามไม่ยิง——
ตาไม่กระจ่างไม่ยิง มือไม่นิ่งไม่ยิง ใจไม่สงบไม่ยิง
ดังนั้น หลังจากชักนำปราณเข้าสู่ร่างได้ในคืนที่กลับมาจากเมืองโบราณเสี่ยวเจี้ยน วันรุ่งขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง โจวม่านก็มุ่งหน้าเข้าป่าเขา นั่งอยู่บนที่สูงทอดตามองทิศตะวันออก อาศัยปราณม่วงซึ่งลอยมาจากบูรพาทิศพร้อมแสงแรกยามดวงตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า เพื่อบำเพ็ญ “เนตรปัญญาประกายม่วง” คู่นั้น
ในพงไพรลึกเต็มไปด้วยต้นไม้เก่าแก่และเถาวัลย์แห้งกรัง นางจึงอาศัยใบไม้ร่วงซึ่งปลิวว่อนเหล่านั้น บ้างใช้พลังฝ่ามือกระแทก บ้างใช้นิ้วเรียวยาวคีบดีด เพื่อฝึก “หัตถ์วิเศษขโมยสวรรค์” ทั้งสองข้าง
ครั้นพลบค่ำและความมืดโอบล้อมทั่วทั้งสี่ทิศ นางจึงกลับถึงเรือน นั่งขัดสมาธิ ชำระจิตใจให้ผ่องใส ระหว่างบำเพ็ญเพียรก็ขัดเกลา “จิตเทพอจลนาถ” ไปพร้อมกัน
...
ตื่นก่อนรุ่งสาง กลับเมื่อฟ้ามืด ทำเช่นนี้ชั่วพริบตาก็ผ่านไปสิบวัน