ตอนที่ 8 โลหิตคร่าวิญญาณ

ตอนที่ 8 โลหิตคร่าวิญญาณ

หุบเขาเจียจินอยู่ห่างจากเมืองโบราณเสี่ยวเจี้ยนไปทางตะวันตกสี่สิบลี้ โอบล้อมด้วยภูเขาสองลูก มีรูปร่างคล้ายเกือกม้า ตรงปากหุบเขามีลำธารใสสายหนึ่งไหลลงมาตามแนวเขา ชะล้างจนผาหินสีแดงอมเหลืองเผยให้เห็น ยามมองในเวลากลางวัน ประหนึ่งริบบิ้นทองทอดตัวอยู่กลางหุบเขา

เพียงแต่ยามนี้ม่านราตรีทิ้งตัวลงต่ำ ดวงดาราและจันทราเร้นกาย ภาพเช่นนั้นย่อมมองไม่เห็น

มีเพียงวังน้ำตรงปลายสายธารเท่านั้นที่มีแสงมรกตจางๆ หลายกลุ่มแกว่งไกว ประเดี๋ยวกระจายดั่งฝูงมัจฉาแหวกว่าย ประเดี๋ยวรวมตัวดุจอสรพิษยาวเลื้อยคด

ริมวังน้ำมีผู้บำเพ็ญเพียรเจ็ดคนยืนล้อมอยู่ก่อนแล้ว ยืนประจำตามตำแหน่งเจ็ดดารา

ผู้เป็นหัวหน้าคือผู้บำเพ็ญเพียรวัยกลางคนผู้หนึ่ง เมื่อเห็นแสงมรกตเหล่านั้นรวมเข้าหาใจกลางวังน้ำ ก็ร้องตะโกนในทันใด “ตั้งค่ายกล!”

ทั้งเจ็ดคนขานรับ พลางประสานมุทราอย่างพร้อมเพรียง

ค่ายกลสีเงินพลันปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา แล้วหดแคบเข้าหาแอ่งน้ำตรงศูนย์กลางอย่างว่องไว ดุจตาข่ายรัดแสงมรกตเหล่านั้นไว้ ก่อนช้อนพวกมันขึ้นจากน้ำทั้งอย่างนั้น!

ไขหยกมรกตคือแก่นแห่งวารีและดวงจิตแห่งหยก เมื่อสัมผัสน้ำจะละลาย เมื่อพ้นน้ำจะจับตัวเป็นก้อน

ในพริบตาที่ถูกค่ายกลช้อนพ้นน้ำ แสงมรกตหลายกลุ่มนั้นก็ควบแน่นกลายเป็นผลึกน้ำแข็งสีมรกตเข้ม ลอยคว้างอยู่เหนือผิวน้ำ