ตอนที่ 6 ลิขิตสวรรค์

ตอนที่ 6 ลิขิตสวรรค์

เมื่อเห็นจินปู้ฮ่วนนิ่งเงียบไม่เอ่ยปากอยู่นาน ชายหนุ่มชุดม่วงข้างกายจึงกล่าวขึ้นอย่างเฉยเมย “ตัดหญ้าไม่ถอนราก ย่อมทิ้งภัยพิบัติไว้ไม่สิ้นสุด ข้าว่า ลงมือฆ่าทิ้งเสียแต่ตอนนี้จะดีกว่าหรือไม่”

จินปู้ฮ่วนได้ยินเช่นนั้น ในที่สุดก็เคลื่อนไหวกายเล็กน้อย กล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องฆ่า”

ชายหนุ่มชุดม่วงขมวดคิ้วทันใด คล้ายไม่เห็นด้วย ซ้ำยังค่อนข้างเสียมารยาท “เจ้าช่างรังเกียจว่าชีวิตตนเองยืนยาวเกินไปจริง ๆ”

ผู้มีดวงตาย่อมมองออกได้ไม่ยาก แม้สตรีและเด็กคนนั้นจะโศกเศร้ากับการตายของซือคงอวิ๋น ทว่ายามมองดูจินปู้ฮ่วน ในแววตากลับมีความเคียดแค้นชิงชังที่ไม่อาจปิดบังมิด

การแก้แค้นของสตรีอาจมีใจทว่าไร้เรี่ยวแรง

ทว่าเด็กคนนั้นเมื่อเติบใหญ่ ย่อมต้องกลายเป็นต้นตอแห่งหายนะแน่นอน

ทว่าจินปู้ฮ่วนไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย พลิกข้อมือ สะบัดหยาดเลือดที่เกาะเปื้อนบนกระบี่ยาวขาวพิสุทธิ์ออก เก็บกระบี่เข้าฝัก จากนั้นจึงค่อยเอ่ยเตือนชายหนุ่มชุดม่วงอย่างเรียบเฉย “ที่นี่คือถนนหนีผาน จะทำสิ่งใด ไม่ต้องให้เจ้ามาสั่งสอนข้า”

ชายหนุ่มผู้นั้นแค่นหัวเราะเย็นชา ในที่สุดก็ยอมคลายมือปล่อยคนไป

พอสตรีหลุดพ้นจากการจับกุม ก็รีบพาเด็กโผเข้ากอดศพของซือคงอวิ๋นพลางร่ำไห้สะอึกสะอื้น