ตอนที่ 3 ขอยืมกระดูกกระบี่

คนกลุ่มนั้นรออยู่หน้ากระท่อมเป็นเวลานาน ทว่าก็ยังไม่เห็นคนกลับมาเสียที

ชายชราผู้ถือไม้เท้าเถาวัลย์อดขมวดคิ้วไม่ได้

ชายผู้สวมอาภรณ์หรูหราข้างกาย แซ่ข่งนามอู๋ลู่ เป็นผู้ดูแลของหอรั่วอวี๋อันเป็นสาขาขุมกำลังตระกูลหวังแห่งเสินตูในสู่โจว กลัวว่าผู้ยิ่งใหญ่จะรอนานจนหมดความอดทน จึงรีบกล่าวว่า “ทางที่แม่นางน้อยเดินไปเมื่อครู่คือทางขึ้นเขา คาดว่าคงขึ้นไปกราบไหว้มารดา มารดาของนางเพิ่งเสียชีวิต อาจกำลังโศกเศร้าเสียใจ จึงยังไม่อยากลงมาขอรับ...”

ชายชราประหลาดใจเล็กน้อย “มารดาของนางเสียชีวิตแล้วรึ”

ข่งอู๋ลู่กล่าว “ขอรับ ดูเหมือนช่วงก่อนหน้าล้มป่วยหนัก ทนไม่ไหว เพิ่งทำพิธีฝังไปเมื่อวานนี้ จะว่าไปก็น่าเวทนา ได้ยินว่ามารดาของนางก่อนจะป่วยหนักเกิดคุ้มคลั่งขึ้นมา ถือมีดตัดนิ้วมือลูกสาวขาดไปครึ่งข้อ เพิ่งตรวจพบกระดูกกระบี่แต่กำเนิด ก็เกิดเรื่องเช่นนี้ตามมา นิ้วขาดไปครึ่งข้อ ซ้ำยังเป็นนิ้วมือขวา วันข้างหน้าจะเรียนกระบี่ได้อย่างไรอีก...”

ครั้นกล่าวถึงตรงนี้ ในน้ำเสียงเจือแววทอดถอนใจอยู่บ้าง ทว่าพอเหลือบเห็นสีหน้าของชายชรา เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าตนเอ่ยวาจาไม่สมควร จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อเสริมว่า “ทว่ายามนี้กลับประจวบเหมาะพอดิบพอดี คิดดูแล้วย่อมเป็น ‘ลิขิตสวรรค์’ กระมัง”

ชายชราเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้ต่อคำ

เพียงมองผ่านรั้วไม้ไผ่เข้าไปในลานบ้าน เห็นคราบเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่บนแท่นหินโม่นั้น แววตาพลันเป็นประกายลึกล้ำ คล้ายกำลังใคร่ครวญสิ่งใดอยู่