ตอนที่ 2 นิ้วที่ขาด

ร่วงหล่นสู่ม่านเมฆ ร่วงหล่นสู่ท้องทะเล

ชั่วชีวิตอันยาวนาน ราวกับสายน้ำไหลย้อนกลับ

ท่ามกลางภาพกึ่งจริงกึ่งฝัน มีหมอกเมฆเลือนรางลอยละล่องมาจากซอกเขา

หมู่บ้านใต้ท้องฟ้าราตรีพรายดาว เงียบสงัดไร้สรรพเสียงผู้คน

สตรีในชุดผ้าหยาบปิ่นปักผมไม้ ยกมีดผ่าฟืนขึ้นสนิม กดมือขวาของดรุณีน้อยลงบนแท่นหินโม่ในลานบ้าน ใบหน้าที่ผ่านวันเวลาและลมแดดลมฝนแลดูคล้ายเศร้าคล้ายยินดี ราวกับต้องมนตร์ พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา “อย่ากลัวไปเลย อาม่าน อย่ากลัว ไม่เจ็บหรอก แค่ครั้งเดียวนี้เท่านั้น...”

ดรุณีน้อยตื่นตระหนกหวาดกลัว ดิ้นรนสุดกำลัง “ท่านแม่ อย่า! อย่าเจ้าค่ะ—”

ทว่าสตรีที่ร่างกายอ่อนแอมาโดยตลอดผู้นั้น ยามนี้ไม่รู้เพราะเหตุใด เรี่ยวแรงกลับมหาศาลจนน่ากลัว แววตาก็เป็นประกายเจิดจ้าจนน่ากลัว ราวกับว่าในชั่วขณะนี้ได้เผาผลาญพลังชีวิตทั้งชีวิตของตนลงไปจนหมดสิ้น

ในที่สุดดรุณีน้อยก็ไม่อาจดิ้นหลุด

คมมีดผ่าฟืนทื่อ ๆ ฟันลงมา

รอยสนิมด่างพร้อยพลันถูกย้อมทับด้วยคราบโลหิตสีแดงสด