ตอนที่ 1 ชีวาอาวรณ์

ยามดึกสงัดกลางนภาสูง จันทร์เพ็ญลอยเด่นเดียวดาย

บนหน้าผาดำมืดเต็มไปด้วยรอยเฉือนคมกริบของดาบกระบี่ หุบเขาลึกเบื้องล่างธารโลหิตขุ่นคลั่กไหลริน บนยอดเขาอวี้หวงสูงเก้าพันฉื่อ วังเซียนและอารามพิสุทธิ์ที่เคยลอยเด่นกลางม่านเมฆหมอกในวันวาน ล้วนพังทลายร่วงหล่นสู่พื้นดิน เหลือเพียงเศษซากปรักหักพัง...

ซากศพของเหล่าศิษย์ในสำนักนอนเกลื่อนกลาดทั่วผืนป่า

โจวม่านร่างโชกเลือด ยืนหยัดอยู่บนแท่นเติงเฟิง กวาดสายตามองไปรอบทิศ ในใจเจ็บปวดรวดร้าวอย่างยิ่งจนไม่อาจกลั้นเสียงหัวเราะออกมา “สี่ร้อยปีก่อน จักรพรรดินีอู่ฮวงเคยทิ้งคัมภีร์ทองคำสิบสองแผ่นลงบนแท่นนี้ ผนึกฟ้าเซ่นดินพิสูจน์วิถี ชูกระบองยาว ปราบเหล่าเจ้าแคว้น ปกครองใต้หล้า ทว่าพอถึงคราวข้าโจวม่าน กลับถูกคนเผาตำหนักทำลายอาราม สังหารครูบาอาจารย์และสหายจนสิ้น ต้องตกอับมาจนถึงจุดจบไร้หนทางเยี่ยงนี้...”

“จันทร์เพ็ญย่อมเว้าแหว่ง น้ำเต็มย่อมล้นปรี่ รุ่งเรืองถึงขีดสุดย่อมเสื่อมถอย เป็นไปตามลิขิตสวรรค์ ท่านตี้จู่—ผู้ครองแคว้น—ไยต้องทรมานตนเอง เพียงท่านส่งมอบธนูเจวี้ยนเทียนออกมา พวกข้าก็ไม่มีเจตนาจะบีบคั้น”

ตัวคนยังมาไม่ถึง ทว่าเสียงกลับลอยมาก่อน

โจวม่านหันกลับไปมอง พลันเห็นคนผู้หนึ่งสวมชุดขาวพิสุทธิ์ดั่งหิมะ ทั้งที่เดินผ่านดงคมดาบและคราบเลือดโสมม ทว่ากลับแลดูราวกับแหวกกิ่งหยกเหยียบแสงจันทร์ย่างกรายมา ริมฝีปากประดับรอยยิ้ม สีหน้าสงบนิ่งล้ำลึก

เบื้องหลังของเขา มีเงาร่างตะคุ่มทาบทับ เนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่ติดตามมาไม่รู้เท่าใด