ตอนที่ 191 ภาพวาดต้นสนแดง

บทที่ 191 ภาพวาดต้นสนแดง

เดิมทีวันนี้พวกเขาก็ไม่ได้คิดจะไปคารวะจ้าวหนีฉางอยู่แล้ว เหตุใดจึงมีคำว่า ‘มิต้อง’ เล่า? นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นวาจาที่จ้าวหนีฉางส่งมาบอก คาดว่านางคงกำลังอยู่ร่วมกับบรรดาทูตสวรรค์ท่านอื่น จึงไม่สะดวกที่จะมาตามลำพัง ด้วยเหตุนี้จึงยืมปากผู้รับใช้มาแจ้งข่าว

ผู้รับใช้ผู้นั้นมาเร็วไปเร็ว ถ่ายทอดความเสร็จสิ้นก็จากไปทันที

ภายในลานเรือน หวังซู่หยุดการกระทำลงแล้วลุกขึ้นยืน หันกลับมามองพวกเขาทั้งสอง

สายตาสบประสาน โจวม่านประสานสายตากับเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ทว่ากลับหันไปเอ่ยกับจินปู้ฮ่วนว่า “บ่อน้ำกลายปุถุชนเดิมทีก็เลื่อนลอยไร้ตัวตน ในใต้หล้าแต่แรกหาได้มีสิ่งนี้อยู่จริงไม่ หากมันต้องสูญสลายไปท่ามกลางสายฝน ย่อมถือเป็นลิขิตชะตา ทว่าหากมันยังสามารถรอดพ้นอยู่ในแดนรกร้างพิรุณได้……”

ความจริงก็ใช่ว่าจะช่วยชีวิตหวังซู่ได้แน่นอนอยู่ดี

กล่าวมาถึงตรงนี้ นางลอบสังเกตสีหน้าของจินปู้ฮ่วน พลันบังเกิดความรู้สึกตัดใจไม่ลงขึ้นมาอีกครา

จินปู้ฮ่วนเม้มริมฝีปากแน่น ถึงกับเอ่ยขึ้นว่า “ต่อให้สูญสลายไปในสายฝน ก็ไม่ได้เสียหายอันใดใหญ่หลวงมิใช่หรือ? หากสามารถนำพู่กันเทวะกลับคืนมาได้ จอมปราชญ์แห่งจิตรกรวาดได้ ข้าก็ย่อมวาดได้เช่นกัน”

โจวม่านจับจ้องมองเขา นิ่งเงียบอยู่นาน ในที่สุดก็ยังคงฝืนยิ้มออกมาบางเบา พลางเอ่ยช้าๆ “ใช่”

ยามนี้หวังซู่พาจูหยวนกลับเข้ามาในเรือนพักแล้ว ทว่าหาได้รับรู้ไม่ว่าทั้งสองสนทนาสิ่งใดกันก่อนหน้านี้ และโจวม่านกับจินปู้ฮ่วนก็ไม่มีทางแพร่งพรายให้เขาล่วงรู้แม้แต่ครึ่งคำอย่างเด็ดขาด