ตอนที่ 190 แดนรกร้างพิรุณ

ผู้รับใช้นำทางเดินอยู่เบื้องหน้า พวกโจวม่านทั้งสี่คนเดินตามอยู่ด้านหลัง ไม่มีผู้ใดเอ่ยวาจา ตลอดเส้นทางแฝงไว้ด้วยความอึดอัดกดดันอย่างไม่อาจทราบสาเหตุอยู่หลายส่วน

เดินลัดเลาะเลี้ยวลดผ่านตำหนักและระเบียงทางเดินไปไม่ทราบเท่าใด ในที่สุดก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าเรือนพักแห่งหนึ่ง

ผู้รับใช้ผู้นั้นเอ่ยว่า “ช่วงนี้ภายนอกมีจิตรกรฝ่ายมารก่อความวุ่นวาย ด้วยเหตุนี้จิตรกรที่เพิ่งเข้ามาใหม่จึงต้องพำนักอยู่ภายในวังเซียนทั้งสิ้น ที่นี่ก็คือที่พักของพวกท่าน”

จินปู้ฮ่วนกล่าวขึ้นคำหนึ่ง “รบกวนแล้ว”

ครั้นเข้าสู่เรือนพักปิดประตูลง โจวม่านก็หัวเราะออกมาคราหนึ่ง “พวกเจ้าคิดว่าเป็นผู้ใด?”

มิต้องอธิบาย จินปู้ฮ่วนและหวังซู่ต่างก็ทราบดีว่านางกำลังถามถึงคนที่สวมรอยใช้ชื่อจินปู้ฮ่วนตามที่จ้าวหนีฉางบอกก่อนหน้านี้

จินปู้ฮ่วนเอ่ยว่า “หากไม่ใช่เพราะบังเอิญมีชื่อแซ่พ้องกัน คนผู้นี้วาดภาพเป็น ทั้งยังถูกเจ้าลัทธิต้งเจินเรียกเข้าพบ คาดว่าคงวาดได้ไม่เลว อีกทั้งยังล่วงรู้ชื่อแซ่ของข้า เกรงว่าคงไม่ใช่คนในภาพวาดดั้งเดิมของเมืองไป๋ตี้ หากแต่เป็นคนภายนอกที่เข้ามาพร้อมกับพวกเรา นอกจากสองพี่น้องตระกูลหวังแล้ว ข้าก็นึกถึงผู้อื่นไม่ออก ทว่า……”

เขายังคงมีจุดหนึ่งที่คิดไม่ตก “ทว่าหากเป็นพวกเขาจริงๆ มีความจำเป็นอันใดต้องสวมรอยใช้ชื่อของข้าเล่า?”

หวังซู่เงียบงันมาเนิ่นนาน ยามนี้พลันเอ่ยขึ้นว่า “หากเจ้าได้ยินว่ามีจิตรกรในวังเซียนนามว่าจินปู้ฮ่วนประสบเคราะห์ เจ้าจะทำอย่างไร?”