ตอนที่ 183 หยาดพิรุณ

ชีซงยืนอยู่บนที่สูง กวาดสายตามองสถานการณ์เบื้องล่าง หาได้ยากยิ่งที่จะมีแววชื่นชมอยู่บ้าง “นึกไม่ถึงว่าหลัวชิงผู้นี้จะรับมือได้ยากเย็นถึงเพียงนี้ เขานับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง สังหารได้อย่างแคล้วคลาดไร้อันตราย”

ทว่าสีหน้าของอูสิงอวิ๋นกลับย่ำแย่ถึงขีดสุด ก่อนหน้านี้เห็นได้ชัดว่ามีท่าทีลงมือไม่ลง แต่ภายหลังยามสังหารหลัวชิงกลับเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ ไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย นึกเจ็บใจยิ่งนักที่ตนเองอุตส่าห์เปลืองแรงวางแผนลงมือไปตั้งมากมาย กลับไม่อาจเปิดโปงคนผู้นี้ได้คาตาในที่เกิดเหตุ!

เสียงโห่ร้องยินดีรอบข้างยิ่งดังกึกก้องดั่งคลื่นซัด เมฆหมอกดำมืดในใจของเขาก็ยิ่งหนาทึบขึ้นเท่านั้น

ดังนั้นจึงสะกดกลั้นจิตคิดร้ายสายนั้นไว้ไม่อยู่ในที่สุด อูสิงอวิ๋นพลันหัวเราะออกมาคราหนึ่ง เอ่ยแสดงความยินดีเสียงดัง “ยินดีด้วยใต้เท้าหวัง ถึงกับตัดใจลงมือได้ ในที่สุดก็ลงทัณฑ์ประหารกบฏลัทธิเซ่อเจี้ยวผู้นี้ได้คาที่เสียที!”

หวังซู่ยืนตระหง่านอยู่กลางลานประหารเบื้องล่าง ยืนอยู่เบื้องหน้าร่างไร้วิญญาณอันแน่นิ่งเงียบสงัดของหลัวชิง บนใบหน้ายังคงแฝงไว้ด้วยความเคลิบเคลิ้มเลือนรางอันแปลกประหลาด ในสายตาของคนภายนอก คล้ายกับว่าเขายังไม่ได้ดึงสติกลับมาจากศึกอันดุเดือดเมื่อครู่นี้ จนกระทั่งได้ยินคำกล่าวแสดงความยินดีประโยคนี้ของอูสิงอวิ๋น จึงค่อยเงยหน้าขึ้นมองไปยังเขา