ตอนที่ 182 ความตายของหลัวชิง

คราบเลือดที่สาดกระเซ็นเมื่อคืนวานยังคงติดอยู่บนผนัง ภายในห้องขังอันเงียบสงัดว่างเปล่าไร้ผู้คน หลงเหลือเพียงแม่กุญแจตัวนั้นที่ร่วงหล่นลงมากระแทกกับประตูห้องขัง ส่งเสียงบาดหูดังลั่น

จินปู้ฮ่วนทอดสายตามองทางเดินที่ไร้เงาผู้คนไปตั้งนานแล้ว สุ้มเสียงแหบพร่าฝืดเคือง “พวกเราทำไมถึง...”

โจวม่านเอ่ยเสียงแผ่ว “พวกเราเป็นสหายของพระโพธิสัตว์”

จินปู้ฮ่วนค่อยๆ หันศีรษะกลับไปมองนาง

บนดวงหน้าของนางปรากฏความโศกเศร้าอยู่ชั่วขณะหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด ทว่ากลับถูกกดข่มกลับไปทีละนิดๆ อย่างแข็งกร้าว กลายเป็นความโหดเหี้ยมอันเปี่ยมด้วยเหตุผล “ทว่ามิใช่สหายของเขา”

*

นี่เป็นครั้งที่สองที่หวังซู่มายังลานประหาร

คราวก่อนเพิ่งมาถึงสถานการณ์คับขัน ย่อมไม่อาจดูอย่างละเอียดได้ คราวนี้ยืนอยู่ข้างลานประหาร เงยหน้าขึ้นถึงพบว่าแคว้นโจ้วแม้จะไร้ราตรี ทว่าลานประหารแห่งนี้พอมองดูแล้ว กลับกดดันและน่าเวทนายิ่งกว่าราตรีกาลเสียอีก

อัฒจันทร์อันกว้างขวางถูกสร้างขึ้นสูงตระหง่าน ล้อมเป็นวงกลมขนาดใหญ่

บนพื้นดินตั้งตระหง่านด้วยเสาประหารขนาดยักษ์แปดต้น แต่ละต้นสูงถึงห้าหกจั้ง บนตัวเสาวาดหล่อหัวอสูรและหน้าผีอันดุร้ายน่าสะพรึงกลัวไว้นับไม่ถ้วน