เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย farohz xxxl
ทุกคนต่างคาดเดาได้ว่าคงมีข่าวร้าย ทว่ากลับไม่ได้คาดคิดว่าจะเลวร้ายถึงเพียงนี้
หลังจากคำสี่คำ “เปิดศึกประลองอีกครา” ของหวังซู่ร่วงหล่นลงมา ทั้งภายในและภายนอกห้องขังต่างไร้สรรพสำเนียงไปเนิ่นนาน เงียบสงัดดั่งป่าช้า
จูหยวนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่าร่างกายกลับสั่นเทา
มีเพียงหลัวชิง หลังจากเงียบงันไปชั่วครู่ พลันหัวเราะออกมา เอ่ยขึ้นว่า “มีอันใดมิได้เล่า”
จูหยวนตกใจยิ่ง “ศิษย์พี่หลัว!”
คนอื่นๆ ของลัทธิเซ่อเจี้ยวต่างพากันหน้าถอดสี “หัวหน้าสาขาหลัว!”
หลัวชิงกลับเอ่ยว่า “อูสิงอวิ๋นผู้นั้นพุ่งเป้ามาที่ใต้เท้าหวังอย่างเห็นได้ชัด หากไม่ยินยอม เกรงว่าคงทำให้พวกเขาเกิดความระแวงสงสัยขึ้นมาทันที แผนการและการตระเตรียมการทั้งหมดก่อนหน้านี้ มิเท่ากับสูญเปล่าไปหมดสิ้นหรอกหรือ ยิ่งไปกว่านั้น แผนการที่เสี่ยงภัยเช่นนี้ หากเปลี่ยนข้าเป็นชีซง ก็ย่อมไม่วางใจเช่นกัน ทว่าหากให้ข้าตายในเงื้อมมือของใต้เท้าหวัง เขาก็จะได้กุมจุดอ่อนเอาไว้ ครั้นสถานการณ์แปรเปลี่ยนไป เขาเพียงเปิดเผยเรื่องนี้ออกมา ให้ลัทธิเซ่อเจี้ยวทั้งบนล่างรับรู้ ใต้เท้าหวังย่อมถูกศัตรูล้อมหน้าล้อมหลัง ไม่มีหนทางรอดชีวิตอีกต่อไป สังหารข้าเสีย ถึงจะนับว่าเป็นการยื่นหนังสือสวามิภักดิ์อย่างแท้จริง”
ประตูห้องขังที่มีตัวตนบานหนึ่งกั้นพวกเขาไว้สองฟากฝั่ง หลัวชิงยืนอยู่ด้านใน หวังซู่ยืนอยู่ด้านนอก
คนหนึ่งคือนักโทษประหารผู้กระทำผิด อีกคนหนึ่งคือเพชฌฆาตผู้ลงทัณฑ์