ตอนที่ 179 อธิบายสีคราม

สิ้นสุ้มเสียงของเขา ภายในโถงพลันเงียบสงัดลงในพริบตา

อูสิงอวิ๋นมีสีหน้าตื่นตะลึง พยายามเรียบเรียงข้อสันนิษฐานของอีกฝ่ายอย่างสุดความสามารถ

กระทั่งผู้คุมคุกสองคนที่ถูกเรียกตัวมาให้การปรักปรำหวังซู่ก็ยังอดอ้าปากค้างไม่ได้ พากันเงยศีรษะขึ้นจากพื้นเป็นครั้งแรก มองไปยังชีซงด้วยสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริด

ส่วนหวังซู่กลับอึกอักคล้ายอยากจะเอ่ยทว่ากลืนคำกลับไป แววตาซับซ้อนถึงขีดสุด

ผ่านไปราวสามถึงห้าลมหายใจ อูสิงอวิ๋นจึงค่อยได้สติ โทสะขุมหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นในอก เขาก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง “เป็นไปไม่ได้ ย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ใต้เท้า หากเขามีแผนการนี้แต่แรกจริง ย่อมสามารถกระทำอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา ไฉนต้องทำลับๆ ล่อๆ เยี่ยงนี้ด้วย? เกรงว่าคงจงใจวางค่ายกลลวงเพื่อปกปิดแผนร้ายที่ตนเองสมคบคิดกับลัทธิเซ่อเจี้ยวและหลอกลวงท่านมากกว่า!”

ในแววตาของชีซงพลันสาดประกายเย็นเยียบออกมาสายหนึ่ง “ความหมายของเจ้า คือข้าโง่เขลาเบาปัญญา ถูกคนล่อลวง มีเพียงเจ้าที่ตาสว่างเฉลียวฉลาด สามารถมองทะลุกลอุบายชั่วร้ายของเขาเช่นนั้นหรือ?”

อูสิงอวิ๋นใจกระตุกวาบ รู้ทันทีว่าวาจาเมื่อครู่ไม่สมควร “ผู้น้อยมิบังอาจ”

ทว่าเจ้าคนแซ่หวังผู้นี้ช่วงนี้กระทำสิ่งใดผิดแผกไปจากปกติอย่างยิ่ง ภายในย่อมมีสิ่งผิดปกติแน่นอน เขาไม่มีทางยอมปล่อยไปง่ายๆ จึงยังคงคิดจะโต้แย้ง “เพียงแต่ใต้เท้า เรื่องนี้ช่าง……”

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยจบ สุ้มเสียงอีกสายหนึ่งก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน “ใต้เท้า ผู้น้อยเห็นว่า ที่ใต้เท้าอูเอ่ยมานั้นถูกต้องยิ่งแล้ว”