ตอนที่ 178 ขี้ระแวง

ภายในห้องโถงใหญ่ของกรมอาญา ชีซงผู้ว่าการกรมคนปัจจุบันนั่งตัวตรงอยู่ใต้ป้ายจารึกอักษร “กำหนดทัณฑ์กระจ่างแจ้ง ชี้แนะค้ำจุนคำสอน” แม้บนโต๊ะทำงานจะวางฎีกาเอกสารกองสูงเป็นตั้ง ทว่าดวงตาเรียวยาวแลดูมืดมนคู่นั้นกลับจ้องเขม็งอยู่เพียงม้วนรายงานในมือแผ่นเดียว พินิจอยู่นานครู่ใหญ่แล้ว

กระทั่งเสียงรายงานจากภายนอกดังแว่วเข้ามา “ใต้เท้าผู้ว่าการ คนมาถึงแล้วขอรับ”

ความมืดมนเดิมทีพลันมลายหายไปในพริบตา ชีซงเงยหน้าขึ้น เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเกลื่อนหน้าเนิ่นนานแล้ว “ในที่สุดก็มาเสียที”

หวังซู่กับอูสิงอวิ๋นอยู่ซ้ายขวา ก้าวเท้าจากนอกประตูเข้ามาด้านใน โค้งกายประสานมือคารวะชีซง “ผู้น้อยคารวะใต้เท้าผู้ว่าการ”

สายตาของชีซงจึงทอดมองลงบนร่างของคนทั้งสอง

อูสิงอวิ๋นยังคงมีท่าทีเช่นวันวาน ถึงอย่างไรก็ถือกำเนิดในตระกูลใหญ่อู ทั่วร่างย่อมแฝงความเย่อหยิ่งจองหองของเหล่าลูกหลานขุนนางชั้นสูงอยู่บ้าง ยามนี้บนใบหน้าจึงแต้มรอยยิ้มเหยียดหยันบางเบา

ส่วนเจ้าคนแซ่หวังที่อยู่ด้านข้างผู้นี้เล่า……

นับแต่ตนเองย้ายมารับตำแหน่งที่กรมอาญา ก็ไม่เคยเห็นสีหน้าอารมณ์ใดบนใบหน้าของคนผู้นี้แม้แต่น้อย มีเพียงใบหน้าซากศพอันชวนชิงชัง นิสัยใจคอยังเย็นชาเงียบขรึมถึงขีดสุด ฝีมือลงทัณฑ์ประหารคนกระทั่งในหมู่เพชฌฆาตของกรมอาญายังขึ้นชื่อลือชาเรื่องความเหี้ยมโหด

ยามนี้ท่วงท่าของเขาดูประหนึ่งนอบน้อม ทว่าในสีหน้าแววตากลับหามีเจตนานอบน้อมแม้แต่น้อย

ชีซงเห็นแล้ว อดมิได้ที่จะหวนนึกถึงวันนั้นหลังการประลองลานประหารสิ้นสุดลง วันที่เขาเรียกเจ้าคนแซ่หวังผู้นี้มาพบ——