ตอนที่ 177 ลัทธิเซ่อเจี้ยว (ฉบับใหม่)

“เข้าไปอยู่ข้างในโน่นไป๊ ไอ้พวกเศษสวะ!”

คำพูดอันแสนคุ้นหู สถานที่อันแสนคุ้นเคย เสียง ‘โครม’ ดังสนั่นขึ้นอีกครา โจวม่านถูกคนเหวี่ยงกระเด็นเข้ามาข้างใน ทว่าคราวนี้ไม่ใช่คุกประจิมของกรมอาญาอีกต่อไป หากแต่เป็นคุกบูรพาของกรมอาญา

เจ้าหน้าที่เตี้ยท้วมผู้นั้นขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแน่น มือข้างหนึ่งลงกลอนประตูลูกกรง ปากก็ก่นด่าไม่ขาดสาย “ทางไปสวรรค์มีไม่เดิน ปรโลกไร้ประตูกลับรนหาที่ตาย! ฆ่าพี่น้องของพวกเราแหกคุกหนีไปแล้ว ยังกล้าหวนกลับมาอีกหรือ? รนหาที่ตายแท้ๆ!”

ด้านหลังของเขาเบียดเสียดยัดเยียดไปด้วยผู้คนจำนวนไม่น้อย ทว่าทุกคนล้วนขมวดคิ้วแน่นจ้องมองโจวม่าน

ไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใด เป็นเพราะนับแต่ก่อตั้งกรมอาญามา นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนหกขีดสามารถสังหารผู้คุมคุกและแหกคุกหนีรอดไปได้ หลายวันมานี้โจวม่านกับซ่งหลานเจินหนีหายไร้ร่องรอย ทว่าฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่าภายในกรมอาญาเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำใหญ่โตเพียงใด! ทุกคนต่างงุนงงไม่เข้าใจ แค่คนหกขีดตัวจ้อยสองคน เพียงยกมือซัดหมัดเดียวก็แหลกละเอียดเป็นผุยผง ไปเอาความสามารถจากที่ใดมาถึงได้แหกคุกได้?

ภายในกรมจึงเล่าลือกันว่า ต้องเป็นเพราะคนหกขีดสองคนนี้มีความพิกลพิการผิดมนุษย์มนาแน่ๆ——

หากไม่ใช่มีสามหัวก็ต้องมีแปดแขน ย่อมแตกต่างจากผู้อื่นอย่างมิต้องสงสัย

ทว่ายามนี้จับตัวได้แล้ว ครั้นเพ่งพิจารณาดูให้ละเอียดถี่ถ้วน……

มีคนสงสัย “ไม่ใช่ว่าร้ายกาจเหี้ยมเกรียม มีสามหัวแปดแขน กระโดดทีหนึ่งสูงเท่าหลังคาหรอกหรือ?”