ตอนที่ 176 จิตรกรนอกรีต (ฉบับใหม่)

ทั้งสองวิ่งรวดเดียวออกไปไกลลิบ กระทั่งมองไม่เห็นแม้แต่ชายขอบของแดนรกร้างพิรุณ หวนกลับมายังถนนตรอกซอกซอยอันสลับซับซ้อนของแคว้นโจ้ว จึงค่อยหยุดฝีเท้าลงในที่สุด

โจวม่านหันกลับไปมอง พลอยถอนหายใจโล่งอก “ไม่มีใครไล่ตามมา ดูท่าคงปลอดภัยแล้ว”

จินปู้ฮ่วนกลับยังคงคล้ายตกอยู่ในห้วงฝัน พึมพำเสียงแผ่ว “ลัทธิหวีเจี้ยวกับลัทธิอวี่เจี้ยวเดิมทีเป็นสายเดียวกัน พวกเราจะไปสวามิภักดิ์ลัทธิอวี่เจี้ยวจริงๆ หรือ?”

โจวม่านได้ยินดังนั้น อดประหลาดใจไม่ได้ “สวามิภักดิ์ลัทธิอวี่เจี้ยวอันใดกัน?”

นางยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ก็แค่หลอกต้มพวกเขาเท่านั้น ลัทธิหวีเจี้ยวในเมื่อสืบสายมาจากลัทธิอวี่เจี้ยว เช่นนั้นใต้หล้าย่อมไม่มีลัทธิหวีเจี้ยวที่แท้จริง ย่อมไม่อาจบังคับใช้กฎลัทธิได้อีก การที่พวกเราถอนตัวจากลัทธิจึงมิต้องถูกลงทัณฑ์ ดูท่าการเอ่ยวาจาให้ผู้คนตื่นตระหนกกลับได้ผลชะงัดนัก หากไม่ใช่เพราะทำเช่นนี้ มีหรือจะหลุดพ้นวิกฤตมาได้อย่างง่ายดาย?”

ที่แท้ก็แค่การแหกตาทั้งเพ!

มีชั่วขณะหนึ่งที่จินปู้ฮ่วนรู้สึกว่าตนเองช่างโง่เง่านัก ตลอดทางที่วิ่งหนีเตลิดออกมาจากแดนรกร้างพิรุณ เขาถึงกับเคยคิดใคร่ครวญอย่างจริงจังว่า หรือโจวม่านจะค้นพบความลับอันดำมืดระหว่างลัทธิอวี่เจี้ยวกับลัทธิหวีเจี้ยว ถึงได้เอ่ยวาจาเช่นนั้นออกมา……

เขาจ้องมองนางด้วยสายตาตัดพ้อ “พระโพธิสัตว์ว่าเจ้าไว้ ไม่ผิดเพี้ยนไปแม้แต่น้อยจริงๆ……”

โจวม่านประหลาดใจ “เขาว่าข้าหรือ? ว่าข้าอย่างไรเล่า?”