กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย farohz xxxl
โจวม่านเดิมคิดว่าตนเองไม่รักษาสัจจะวาจา ก็นับว่าต่ำช้าสามานย์พอแล้ว ทว่าคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าซ่งหลานเจินจะหน้าด้านไร้ยางอายยิ่งกว่าตนเสียอีก! ประการแรก นางเดิมทียื่นมือไปยังปิ่นปักผมเล่มนั้น เปลี่ยนทิศทางกะทันหันกลางคันเพื่อไปคว้าอาวุธย่อมช่วงชิงความได้เปรียบได้ก้าวหนึ่ง ประการที่สอง นางวาดใบหน้ามากกว่าตนเองตั้งครึ่งหน้าจริงๆ ในเมืองภาพวาดไป๋ตี้แห่งนี้พลังอำนาจย่อมแข็งแกร่งกว่าอย่างมิต้องสงสัย แม้จะเพียงน้อยนิดจนแทบไม่สลักสำคัญ ทว่าในชั่วพริบตานี้ก็เพียงพอที่จะตัดสินผลแพ้ชนะได้แล้ว!
การคิดอ่านวางแผนรอบนี้ กลายเป็นตนเองที่ต้องกลืนความเจ็บปวดอันขมขื่นลงคอไป……
ช่างเป็นความอัปยศอดสูครั้งยิ่งใหญ่นัก!
โจวม่านขบกรามแน่นกระชับคันธนูในมือแน่น มีชั่วขณะหนึ่งที่คิดจะตาต่อตาฟันต่อฟัน ลากซ่งหลานเจินมาตายตกไปตามกันให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าคมอาวุธก็โดนไปแล้ว บาดแผลก็ได้รับแล้ว หากยังไม่อาจหลบหนีเอาชีวิตรอดออกไปได้ นั่นย่อมขาดทุนย่อยยับเกินไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น……
ท่ามกลางการเผชิญหน้าอันเงียบงัน ปิ่นปักผมบนพื้นเล่มนั้นหยุดหมุนลงแล้ว ปลายปิ่นชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง ทว่ายามนี้ไม่มีผู้ใดสนใจผลลัพธ์ที่แท้จริงของมันอีกต่อไป
โจวม่านจ้องมองซ่งหลานเจิน จ้องอยู่นานถึงสามอึดใจ จึงค่อยพลันหัวเราะขึ้นมาคราหนึ่ง “ดี”
ในใจของซ่งหลานเจินพลันมีประกายความไม่สงบแล่นวาบผ่าน โจวม่านเบื้องหน้าก็หันศีรษะไปอย่างเด็ดเดี่ยว แผดเสียงร้องตะโกนออกไปข้างนอกลั่นคุก “ฆ่าคนแล้ว——ช่วยด้วย ช่วยด้วย!”