ตอนที่ 173 ลัทธิหวีเจี้ยว (ฉบับแก้ไข)

มีชั่วขณะอันสั้นกุดไม่กี่อึดใจ ที่ซ่งหลานเจินอยากจะฉีกหนังหน้าอันชุ่ยชั่วขอไปทีของโจวม่านออกมาดูให้รู้แล้วรู้รอด ว่าข้างในก่อกำแพงเมืองไว้หรือไม่ ทว่าสุดท้ายก็สะกดกลั้นไว้ได้ แย้มยิ้มคลุมเครือพลางเอ่ยว่า “ความคิดอ่านของศิษย์น้องโจว ช่างแปรเปลี่ยนได้รวดเร็วเสียจริง”

โจวม่านแสร้งทำเป็นฟังไม่ออกถึงคำประชดประชันของนาง เพียงแหงนหน้ามองขึ้นไปเบื้องบน ก็เห็นว่าด้านบนของห้องขังนี้แขวนศิลาดำขนาดยักษ์ก้อนหนึ่งไว้สูงเด่นเช่นกัน จึงยื่นมือชี้ขึ้นไปข้างบน ถอนหายใจอย่างลึกล้ำ “เมื่อครู่ได้ยินน้ำเสียงของสองคนนั้น ศิลาก้อนนี้จะตกลงมาอีกคราในอีกสามวันข้างหน้า ข้าเพียงเกรงว่า ถึงเวลานั้นหากยังไม่หลุดพ้นจากคุกตะราง ข้าโจวม่านกลับต้องมาตายร่วมกับเจ้าซ่งหลานเจิน มิกลายเป็นเรื่องน่าหัวร่อระดับฟ้าถล่มหรอกหรือ?”

ซ่งหลานเจินแค่นยิ้มเย็น “ยามนี้ยังมีกะจิตกะใจมาคำนึงถึงชื่อเสียงหลังความตาย ดูท่าเจ้าคงไม่ได้กังวลในสวัสดิภาพของตนเองเท่าใดนัก”

โจวม่านไม่สนใจ หากแต่หยิบแม่กุญแจที่แขวนอยู่บนประตูคุกขึ้นมามองปราดหนึ่ง เอ่ยถามว่า “พวกเจ้าที่เป็นลูกหลานตระกูลใหญ่ผู้สูงศักดิ์ ก่อนเข้าเมืองไป๋ตี้ มิได้นัดแนะวิธีการติดต่อสื่อสารอันใดไว้บ้างหรือไร?”

ซ่งหลานเจินมองนางราวกับมองคนโง่เง่า “หากข้ามี ยังต้องมาร่วมมือกับเจ้าอีกหรือ?”

โจวม่านจึงตัดใจสิ้นหวังลงอย่างสิ้นเชิง วางแม่กุญแจลง ถอนหายใจคราหนึ่ง “เช่นนั้นดูท่า การรอคอยให้คนภายนอกมาช่วยคงเป็นแผนการที่แย่ที่สุดแล้ว”