ตอนที่ 172 ไพร่หกขีด

สุ้มเสียงมิได้ดังนัก ทั้งยังแผ่วเบาเนิบช้า ทว่าอาจเป็นเพราะคนผู้นี้มีกิตติศัพท์ความเหี้ยมเกรียมเลื่องลือไปทั่ว ยามได้ยินจึงกลับชวนให้ผู้คนบังเกิดความหวาดสะพรึงยะเยือกเยียบขึ้นมาในใจ

เจ้าหน้าที่สองสามคนต่างรู้สึกหนาวเยือกไปถึงขั้วหัวใจตามสัญชาตญาณ

อูสิงอวิ๋นก็ชะงักงันไปเช่นกัน: ไอ้แซ่หวังผู้นี้ ท่าทางและอากัปกิริยาในยามนี้ ดูไปแล้วก็ไม่ได้แตกต่างจากยามปกติแม้แต่น้อย หรือว่าตนเองจะระแวงมากเกินไปจริงๆ? เพราะอย่างไรเสียคนผู้นี้ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่กรมอาญาก็ไม่ได้ออกไปข้างนอก ต่อให้พวกกบฏคิดจะวาดหนังมนุษย์สวมรอยแฝงตัวเข้ามา ก็ไม่น่าจะมีโอกาสได้เลย

นิ้วทั้งห้าที่กดแนบอยู่บนด้ามดาบจึงเพิ่มความลังเลใจขึ้นมาหลายส่วน

เพชฌฆาตที่มักจะข่มเขาอยู่ก้าวหนึ่งเสมอผู้นั้น คล้ายคาดเดาได้แต่แรกแล้วว่าเขาไม่กล้าลงมือ ครั้นเอ่ยประโยคนี้จบ สายตาก็กวาดมองผ่านใบหน้าของเขาอย่างเย็นเยียบ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อหมุนตัวเดินหน้าต่อไป

คนอื่นๆ ที่เหลือพลันเงียบสงัดลงอย่างพิลึกพิลั่น

เนิ่นนานผ่านไปจึงมีเจ้าหน้าที่เอ่ยพึมพำเสียงแผ่วด้วยความหวาดผวาที่ยังค้างคา “มันจะเดินไปทางนั้นทำไมกัน?”

ยามนี้เงาร่างของหวังซู่ทอดห่างออกไปไกลแล้ว นับตั้งแต่ชั่วขณะที่หมุนตัวหันหลังให้นั้น

เห็นได้ชัดว่าตนเองเดิมพันได้ถูกต้องแล้ว