ตอนที่ 171 เพชฌฆาต

คุกใต้ดินของกรมอาญาตั้งอยู่ทางทิศใต้ของลานประหาร แบ่งออกเป็นคุกบูรพาและคุกประจิมสองฝั่ง

ยามนี้ ภายในห้องขังลึกสุดของคุกบูรพาถูกกักขังผู้คนไว้แน่นขนัดกว่าสิบชีวิต แต่ละคนซูบตอบผอมโซ ทั่วร่างล้วนมีบาดแผล คอตกก้มหน้า ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำแม้แต่ครึ่งประโยค บรรยากาศเงียบสงัดวังเวงดั่งป่าช้า

จนกระทั่งมีคนชกกำแพงอย่างแรงหมัดหนึ่ง “ล้วนเป็นความผิดของข้าแท้ๆ! หากมิใช่เพราะถูกข้าถ่วงแข้งถ่วงขา พี่ใหญ่หลัวชิงจะถูกจับกุมได้อย่างไร และจะถูกพวกสารเลวแห่งกรมอาญาคุมตัวไปยังลานประหารได้อย่างไรกัน!”

คนผู้นั้นเป็นเด็กหนุ่มที่มีแววตาดื้อรั้น ครั้นเอ่ยจบกลับทรุดตัวลงนั่งยองๆ กอดศีรษะไว้ ปรากฏความทุกข์ทรมานใจอย่างถึงที่สุด

ทุกคนหันไปมองเขา ต่างก็เงียบงันไปอีกระลอก

ครู่ใหญ่ผ่านไป จึงมีคนเอ่ยปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงด้านชาที่แม้แต่ตนเองก็ยังไม่เชื่อ “พี่ใหญ่หลัวชิงเดิมทีก็อยู่ขั้นเหนิงผิ่น มิใช่มีคำกล่าวหรอกหรือว่าเมื่อก้าวลงสู่ลานประหาร ขอเพียงเอาชนะเพชฌฆาตผู้ลงทัณฑ์ได้……”

ทว่าพลันมีคนกล่าวอย่างเคียดแค้นระคนโศกเศร้าขึ้นมาทันควัน “อย่าหลอกตัวเองอีกเลย! พวกมันปักใจเชื่อไปแล้วว่าพี่ใหญ่หลัวชิงเป็นตัวการสำคัญของพรรคสีกายา เพชฌฆาตที่ส่งมาคราวนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหดอำมหิต ชิงชังพรรคสีกายาเข้ากระดูกดำ พบเจอคนใดเป็นต้องสังหารคนนั้น กระทั่งคนอื่นเอ่ยปากแทนพรรคสีกายามันยังฆ่าทิ้ง! มันคือเพชฌฆาตเพียงคนเดียวในกรมอาญาที่เคยสังหารเพชฌฆาตด้วยกันเองมาแล้ว! ไม่มีใครสักคนที่จะรอดชีวิตเดินออกจากใต้คมดาบของมันมาได้!”