ตอนที่ 170 สรรพสัตว์ใต้หล้า

“มนุษย์ขั้นประณีต……” ตลาดร้านรวงอันจอแจ ตึกรามบ้านช่องเรียงรายเป็นระเบียบดั่งเกล็ดปลา ล้วนมีเพียงสีขาวและดำสองสี ทว่าเหล่าพ่อค้าแม่ขาย คนเดินเท้า ชายหญิง คนชรา และเด็ก ต่างสัญจรขวักไขว่อยู่ระหว่างนั้น บ้างหัวเราะบ้างก่นด่า ช่างมีชีวิตชีวาราวกับมีชีวิตจริง จินปู้ฮ่วนยืนอยู่ท่ามกลางกระแสธารผู้คนที่หลั่งไหลไม่ขาดสาย อยู่นานทีเดียวกว่าสติจะคืนกลับมา แล้วมองไปยังพ่อค้าเร่จูงลาตรงหน้า “เจ้าว่า ข้าคือมนุษย์ขั้นประณีตรึ?”

พ่อค้าเร่ผู้นั้นค้อมเอวประสานมือ รอยยิ้มบนใบหน้าประจบสอพลอเหลือล้น “ท่านต้องเพิ่งเลื่อนสู่ขั้นประณีต เพิ่งจะมาถึงในเมือง ยังไม่กระจ่างแจ้งใช่หรือไม่ขอรับ? ท่านดูเส้นสายที่ตวัดวาดทั่วร่างของท่านสิขอรับ ไหลลื่นเป็นธรรมชาติ น้ำหมึกที่ใช้นี้ก็เข้มข้นล้ำลึก ช่างมีสง่าราศีไม่ธรรมดา ชวนให้ผู้คนแลเห็นแล้วลืมเลือนความต่ำต้อยทางโลกจริงๆ ย่อมดูดีกว่าบรรดาใต้เท้า ‘ขั้นเชี่ยวชาญ’ ที่รับราชการในห้ากรมซึ่งผู้น้อยเคยมีวาสนาได้พบเห็นก่อนหน้านี้เสียอีก……อย่างมาก อย่างมากที่สุดก็แค่สิ่งของที่วาดอยู่บนไหล่ของท่านพวกนี้ดูประหลาดไปสักหน่อยเท่านั้น……”

เขาเอ่ยปากไปพลาง พลางแอบชำเลืองสายตาพินิจมองจินปู้ฮ่วนไปพลาง