ตอนที่ 169 มนุษย์ท่อนฟืน (จบ)

ในวันนั้นยามที่นักพรตชายหญิงสองคนนั้นโยนป้ายหมึกให้แก่เขา หลังจากเขาใคร่ครวญวิเคราะห์แยกแยะอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วรู้สึกว่าเป็นภัยมิใช่ลาภ เดิมทีจึงคิดจะรีบโยนป้ายหมึกทิ้งแล้วชิ่งหนีไปให้พ้น ทว่าคนเพิ่งจะวิ่งมาถึงปากตรอก ความคิดก็พลันเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ข้าหลีผู่มีอันใดคู่ควรให้ผู้อื่นต้องมาวางแผนคิดร้ายกันเล่า? นักพรตสองคนนั้นอย่างน้อยๆ ก็มีตบะขั้นแปรจิต ต่อให้เรียกท่านอาจารย์ของข้ามาก็ยังไม่แน่ว่าจะสู้ได้ อีกทั้งแคว้นหนานจ้าวก็เป็นเพียงแคว้นเล็กๆ ชายขอบหกโจว เปรียบเสมือนเรือพังๆ ลำหนึ่งที่งัดแงะขึ้นมาตรวจดู ให้ตายอย่างไรก็มีตะปูไม่เกินสามพันตัว ผู้อื่นมีความจำเป็นอันใดต้องมาวางแผนปองร้าย?

ด้วยเหตุนี้เขาจึงอดรนทนไม่ไหว หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปมองดูแวบหนึ่ง

หลีผู่ขอสาบานต่อฟ้าดิน ว่ามองเพียงแวบเดียวเท่านั้นจริงๆ——

ผลปรากฏว่าลูกตากลับราวกับถูกแป้งเปียกทากาวติดไว้ จะดึงกลับมาอย่างไรก็ดึงไม่กลับ แท่งหมึกสีดำมะเมื่อยอันแสนธรรมดาสามัญที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นนั้น ทว่ามองอย่างไรก็ช่างดูดีไปเสียหมด ราวกับเปี่ยมไปด้วยพลังลึกลับบางอย่าง ตรึงเท้าทั้งสองข้างของเขาไว้กับพื้นในพริบตา จนก้าวขาเดินต่อไปไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

หลีผู่นั่งยองๆ เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ที่ปากตรอกครึ่งชั่วยาม ไม่เห็นนักพรตชายหญิงสองคนนั้นย้อนกลับมา และไม่เห็นผู้ใดที่น่าสงสัยคนอื่น ความคิดอันตรายบางอย่างในสมองจึงผุดพรายขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ นานถึงเพียงนี้ ตัวเองก็อุตส่าห์รอมาตั้งนานแล้ว หากจะกลับไปมือเปล่าคงไม่เหมาะกระมัง?