ตอนที่ 165 ออกเดินทาง

ยามที่แสงสว่างเจิดจ้าจากฟากฟ้าลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่างเข้ามา โจวม่านคล้ายจะรู้สึกแสบตา จึงขมวดคิ้วมุ่น ทว่ายังคงไม่ยอมลืมตา ทำเพียงขยับศีรษะไปด้านข้างเล็กน้อย คล้ายอยากจะหลบเลี่ยง ทว่ากองตำราแพทย์ที่นางหนุนอยู่ใต้ศีรษะนั้น พลันสั่นไหวโอนเอน เห็นชัดว่ากำลังจะพานางล้มคว่ำลงไปด้วยกัน

ยังดีที่หวังซู่เดินกลับมาพอดี เมื่อเห็นเข้าจึงตาว่องไว มือปราดเปรียว รีบเข้ามารองรับไว้ได้ทันท่วงที

มือข้างหนึ่งของเขารองรับศีรษะของนางไว้ กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว รออยู่ชั่วครู่ เห็นเพียงแพขนตาของคนผู้นี้ทอดลง ลมหายใจสม่ำเสมอไม่สับสน ชัดเจนว่ากำลังหลับสนิทอย่างยิ่ง ไม่มีแม้แต่ความตื่นตัวในยามปกติที่เพียงมีเสียงขยับไหวเล็กน้อยก็ตื่นเลยสักนิด เขาอดชะงักไปไม่ได้ จากนั้นจึงค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมา

เงยหน้าขึ้นมองไป ภายในห้องระเกะระกะกระจัดกระจายไปหมด เต็มไปด้วยไหสุราและจอกสุราทุกหนแห่ง ทางฝั่งนี้โจวม่านพิงหลับอยู่บนกองตำราแพทย์ของเขา ส่วนทางฝั่งนั้นจินปู้ฮ่วนกลับเมาพับอยู่บนเตียงนอนของเขา มือข้างหนึ่งยังคงทอดห้อยออกนอกเตียง เพียงแต่กาเสี้ยวสุราคอคอดที่เดิมทีกำอยู่ในมือกลับว่างเปล่าแล้ว และตกลงอยู่บนพื้น

เมื่อวานนี้แย่งชิงป้ายหมึกกลับมาได้ คนทั้งสองย่อมดีอกดีใจ เถียงกันอยู่ได้ไม่นาน ก็ลากตัวหวังซู่ไปซื้อสุรากลับมาจากตรอกลึกที่เคยไปในอดีตด้วยกัน แอบนำเข้ามาดื่มในโรงหมอปิ่งเหมย

ครานี้หวังซู่ไม่ได้กินยาแก้เมา จึงเมามายหลับพับไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าเมาเร็ว ก็สร่างเมาเร็วเช่นกัน