ตอนที่ 164 ม่อหลาน

ไม่อยากสร้างความลำบากใจ ทว่าทั้งในและนอกถ้อยคำ มีประโยคใดบ้างที่ไม่ใช่การบีบคั้นสร้างความลำบากใจ?

มีชั่วขณะหนึ่งที่ซ่งหลานเจินอยากจะหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา ทว่าในพริบตาต่อมากลับมีความเศร้าโศกสายหนึ่งซึมลึกเข้าสู่ก้นบึ้งหัวใจ แม้ชายหนุ่มตรงหน้าผู้นี้จะยืนอยู่ภายในประตูเพียงโดดเดี่ยวลำพัง ทว่าผู้ใดเล่าจะมองข้ามเงาร่างอันมหึมาที่แฝงเร้นอยู่เบื้องหลังเขาไปได้? ดั่งเช่นบนตำหนักซวีเทียนของตระกูลหวัง มิต้องเผยโฉมหน้า เพียงม่านผืนหนึ่งที่ทอดตัวลงมา ก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนเงียบกริบดั่งจักจั่นในฤดูหนาว……

ขู่ไห่เต้าจู่ หวังจิ้ง!

เริ่มจากลู่จวินโหวพ่ายแพ้ในศึกประลองกับจางอี๋จนระดับขั้นตบะร่วงหล่น จากนั้นจักรพรรดิวั่งตี้หนึ่งใน “สี่ฌาน” แห่งสู่จงก็สิ้นชีพพลีชีพเพื่อมรรคา อาศัยตบะขั้นมหายานของหวังจิ้ง กวาดตามองทั่วหล้าในยามนี้ ยังจะมีผู้ใดเป็นคู่มือของเขาได้อีก?

บัดนี้ก็เพียงแค่ส่งคนมาขอยืมป้ายหมึกสักแผ่นเท่านั้น……

สกุลซ่งเล็กๆ หรือจะหาญกล้าขัดขืน?

ซ่งหลานเจินพลันรู้สึกถึงความสิ้นหวังประดุจคนจมน้ำ จึงค่อยๆ หลับตาทั้งสองข้างลง

ทว่าซ่งหยวนเย่กลับเดือดดาลยิ่งนัก ชักกระบี่พลางตวาดลั่น “สกุลซ่งของข้าหรือจะกลัวพวกเจ้าบีบคั้นลำบากใจ? ใครอยู่ข้างนอก——”

เขาหมายจะเรียกคนเข้ามาขับไล่แขกผู้ไม่ได้รับเชิญตรงหน้านี้ออกไป

ทว่าใครเล่าจะคาดคิด สิ้นเสียงไม่ทันไร ฝ่ามืออันขาวซีดข้างหนึ่งก็วางลงบนไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา ตามมาด้วยเสียงของซ่งหลานเจินที่แฝงรอยสั่นเครือรางๆ “ไม่จำเป็นหรอก ใต้เท้าผู้สัญจรก็เพียงมีเจตนาดี……”