ตอนที่ 163 ขอยืมอีกครา

ในค่ำคืนเดียวกัน ภายในตำหนักซวีเทียนของตระกูลหวังแห่งเสินตูกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศเยียบเย็นน่าสะพรึงกลัว

ฮูหยินจิ้งฮวาที่แต่เดิมควรจะนำกำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองไป๋ตี้เพื่อดักซุ่มล่วงหน้า ไม่ทราบเพราะเหตุใดจึงยังคงอยู่ในตำหนัก ยามนี้สีหน้าของนางมืดมนลงแล้ว “ความหมายของพวกเจ้าคือ เจ้าลูกสารเลวนั่นเป็นคนลงมืองั้นหรือ?”

ภายในตำหนักมีผู้อาวุโสนับสิบท่านคุกเข่าอยู่ แต่ละคนล้วนหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผาก

ไร้ข้อกังขา เกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนั้นขึ้นที่หน้าศาลาสรงมลทิน ปากน้ำชิงเจียง ซ้ำยังถูกคนชิงป้ายหมึกไปถึงสองแผ่น ทุกคนย่อมต้องเร่งรุดกลับมารายงานตระกูลหวังข้ามคืน ด้วยหวั่นเกรงว่าหากชักช้าจะต้องถูกลงทัณฑ์

แม้กระทั่งคุณชายสองหวังมิ่งก็ยังคุกเข่าอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน หลุบสายตาก้มศีรษะลงต่ำ

มีเพียงหวังเกาที่ยังคงยืนอยู่ตามปกติ ดูคล้ายเรื่องที่ถูกคนชิงป้ายหมึกไปนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกังวลใจและไม่ได้รู้สึกอับอายเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับวางท่าทางเกียจคร้าน เอ่ยเพียงว่า “ยี่สิบสี่ทูตเคลื่อนไหวไปกึ่งหนึ่ง

กล่าวจบก็ทอดสายตามองไปยังม่านหนาทึบเบื้องหน้าแวบหนึ่งอย่างมีความหมาย

ในยามดึกสงัด ภายในตำหนักจุดตะเกียงทองแดงรูปนกกระเรียนเซียนไว้เพียงไม่กี่ดวง แสงเงาไหวระริกไม่อาจส่องทะลุม่านหนาผืนนั้นได้ ทำให้ตำหนักใหญ่ที่เคยโอ่อ่าสง่างามในยามกลางวัน ครั้นอยู่ใต้แสงสลัวกลับเผยให้เห็นความเย็นเยียบอันวังเวง ยิ่งขับเน้นให้เงาร่างหลังม่านที่ดูเกือบจะหยุดนิ่งสายนั้นดูมหึมาและเลือนรางลึกลับ