ตอนที่ 162 สิ่งที่ดียิ่งกว่า

หลงจู๊ชิวพยักหน้า เห็นพ้องด้วยอย่างชัดเจน

ด้วยว่าเมื่อยี่สิบปีก่อนในศึกสยบมาร หวังเสวียนหนานทอดร่างดับสูญในเมืองไป๋ตี้ “เลิ่งเยี่ยนจวี้” กระบี่อันดับหนึ่งใต้หล้าก็ควรจะสูญหายอยู่ในเมืองเช่นกัน หวังซาในฐานะบุตรชาย ไม่ว่าจะกล่าวอย่างไรย่อมต้องถือโอกาสนี้ชิงกระบี่คืนมา

ทว่าในห้วงคำนึงของจินปู้ฮ่วน พลันผุดภาพดรุณรูปงามผู้มีดวงหน้าซูบซีดขี้โรคขึ้นมา

เพียงแต่ชั่วพริบตาเดียว เขาก็ส่ายหน้าเบาๆ แทบไม่อาจสังเกตเห็น สลัดความคิดอันไร้สาระบางอย่างทิ้งไป

หากครานี้ผู้ที่แย่งชิงป้ายหมึกของหวังมิ่งคือหวังซาจริง เช่นนั้นการเดินทางไปเมืองไป๋ตี้ในอีกไม่ช้า ย่อมต้องอันตรายใหญ่หลวงเป็นแน่แท้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อตัวโจวม่าน

ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ คนผู้นั้นสั่งให้เหวยเสวียนนำพันธะสัญญาแห่งใจมาคืน ประกาศว่าจะไม่ขอยืมกระดูกกระบี่ของนางอีกต่อไป โจวม่านที่มีต่อคุณชายแห่งนครเสินตูผู้นี้ และต่อสิ่งที่ตนเองล่วงรู้ในชาติก่อน ย่อมมิใช่ว่าไม่เคยหวั่นไหวและคลางแคลงใจ

ทว่าหลังกระดิ่งดังกังวานในการสอบชุนซื่อ นางกลับได้ล่วงรู้จากการสนทนายาวนานกับจักรพรรดิวั่งตี้ว่า กระดิ่งทองคำเป็นไปได้สูงยิ่งว่าจะดังขึ้นเพราะ 《เคล็ดวิชาเทพอี้》 เมื่อนำมาเทียบเคียงกับชาติก่อน หวังซากับจางอี๋ย่อมต้องสมคบคิดสับเปลี่ยนตัวตนเพื่อตบตาผู้คนในใต้หล้า มิใช่คนดีอย่างแน่นอน

ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่า หวังเสวียนหนานกับการตายของอู่ฮวงดูเหมือนจะไม่อาจสลัดพ้นข้อสงสัยไปได้……