ตอนที่ 161 เผชิญหน้าบนทางแคบ

แน่นอนว่าโจวม่านคิดเช่นนี้มาตั้งแต่เริ่มการสอบชุนซื่อแล้ว เพียงแต่ยามนั้นยังมีหนทางอันชอบธรรมอย่าง “การชิงตำแหน่งยอดมือกระบี่ประจำรุ่นเพื่อเอาป้ายหมึก” ให้เลือก การลงมือแย่งชิง... อ่า ไม่ใช่สิ การไปขอยืมจากผู้อื่น ย่อมเป็นแผนการชั้นต่ำสุด หากไม่จำเป็นย่อมไม่นำมาพิจารณา

ทว่ายามนี้……

ไม่เพียงกลายเป็นแผนการชั้นยอดเยี่ยม เกรงว่ายังเป็นหนทางเดียวที่เหลืออยู่แล้ว

โจวม่านคำนวณไว้ถี่ถ้วนแล้ว “แม้เมืองไป๋ตี้จะตั้งอยู่ในจงโจว ทว่ากลับอยู่ใกล้สู่โจวมากกว่า อีกทั้งเคยเป็นแหล่งชุมนุมของผู้บำเพ็ญฝ่ายมาร ในรัศมีร้อยลี้ล้วนไร้ซึ่งค่ายกลเคลื่อนย้าย คนของตระกูลหวังออกเดินทางจากนครเสินตู มุ่งหน้าสู่เมืองไป๋ตี้จากทิศพายัพสู่ทิศอาคเนย์ ระหว่างทางย่อมต้องผ่านปากน้ำชิงเจียงอย่างแน่นอน ปากน้ำชิงเจียงเป็นจุดบรรจบของแม่น้ำสองสาย ด้านบนมีไอพิษที่แม้วิหคบินผ่านยังต้องร่วงหล่น ผู้คนไม่อาจสัญจร ด้านล่างมีสายน้ำขุ่นข้น แม้ขนนกทิ้งลงไปยังจมดิ่ง เรือไม่อาจข้ามฟาก มีเพียงช่วงพลบค่ำของทุกวัน ยามน้ำลด ไอพิษจึงจะสลายไป สายน้ำขุ่นข้นกลับคืนสู่ความใสกระจ่าง จะมีช่วงเวลาว่างเพียงครึ่งชั่วยามให้ข้ามแม่น้ำ ต่อให้พวกเขาไปถึงริมน้ำล่วงหน้า ก็จำต้องรอน้ำลดเสียก่อน ยามนี้ยังเหลือเวลาอีกเกือบสามชั่วยาม หากพวกเรารีบออกเดินทางโดยเร็ว ย่อมตามไปทันอย่างแน่นอน”