ตอนที่ 160 ยืมสักแผ่นจะเป็นไรไป (ฉบับแก้ไข)

นับแต่จางอี๋ชิงตรากระบี่ไป ปราณวิญญาณที่เดิมทีถูกตรากระบี่ดึงดูดมาชุมนุมกันในสู่โจว ก็ค่อยๆ มีแนวโน้มไหลเวียนร่วงโรยไปทางประจิม ทว่าหลังจากที่แสงโลหิตสายนี้ในเจี้ยนเก๋อพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าหลอมสร้างเป็นตรากระบี่ดวงใหม่ ปราณวิญญาณที่กระจัดกระจายเหล่านี้ กลับคล้ายถูกน้ำวนม้วนพัด ประหนึ่งควันหมอก ข้ามผ่านเทือกเขาน้อยใหญ่ ตกลงมาใหม่อีกครา

โดยมียอดเขากระบี่เป็นศูนย์กลาง แรงกดดันอันทรงพลังสายใหม่พลันแผ่กำจายขึ้นแล้ว!

หากยืนอยู่นอกสู่โจวแล้วทอดสายตามองไปไกลสุดสายตา ย่อมแลเห็นแสงเทวะของกระบี่ยักษ์เล่มนั้นหักเหเข้าสู่ชั้นเมฆ ประหนึ่งม่านครอบขนาดยักษ์ ครอบคลุมแผ่นดินสู่โจวไว้ภายใน

ภายนอกด่านเจี้ยนเหมินกวาน สายน้ำในลำน้ำเชี่ยวกรากไหลบ่า

ต้นไม้ชราผุพังริมทางถูกพายุฝนหักโค่น จางอี๋นั่งอยู่ข้างๆ เงยใบหน้าที่ซีดขาวเพราะเสียเลือดจากการบาดเจ็บขึ้น ยามที่เห็นภาพปราณวิญญาณรวมตัวกันอีกครั้งในด่าน ในใจคิดเพียงว่า: สมแล้วที่เป็นบุคคลที่อู่ฮวงปรารถนาจะพบอย่างแท้จริงในคืนก่อนวันสิ้นชีพ...

ไร้ซึ่งกระดูกอีกาทองคำ กลับฝืนสังเวยตนเองเพื่อหลอมสร้างตรากระบี่ขึ้นมาได้!

ในใจเขาย่อมอดยุ่งเหยิงมิได้ และรู้สึกเลื่อมใสอยู่ไม่น้อยอย่างแท้จริง