ตอนที่ 158 เล่าขานเรื่องราวในอดีต (แก้ไข)

แขกผู้มาเยือนมาแล้วก็จากไป ในสวนเหลือเพียงดอกโบตั๋นโต้วลวี่ดอกนั้นที่อิงแอบริมกำแพงผลิบานอยู่

ซ่งหลานเจินยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเนิ่นนาน ทว่ากลับพลันไม่ค่อยเข้าใจ

ทว่าครั้นใคร่ครวญดูก็นึกขึ้นได้ ตนเองเคยเข้าใจตั้งแต่เมื่อใดกัน? ดั่งเช่นการประลองวสันต์ ณ แท่นกระบี่เมื่อวาน ทั้งที่ตำแหน่งยอดมือกระบี่ประจำรุ่นอยู่ใกล้แค่เอื้อม ทว่าในชั่วขณะความเป็นความตาย นางกลับเจาะจงจะสละชีวิตเพื่อประมือกับจางอี๋ กระทั่งกระดิ่งทองของอู่ฮวงดังก้องกังวานเพื่อนาง ในช่วงเวลาที่ผู้คนนับหมื่นจับจ้องเช่นนั้น กลับไม่เห็นความปีติยินดีสักเท่าใด เพียงหมุนกายเดินจากไปตามลำพัง...

ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าใจโจวม่าน และดูเหมือนนางก็ไม่ต้องการให้คนอื่นเข้าใจเช่นกัน

จวบจนชั่วขณะนั้น ซ่งหลานเจินจึงค่อยตระหนักได้รำไร: ทุกคน รวมถึงเหล่าผู้เยาว์หัวกะทิแห่งตระกูลขุนนางเช่นพวกตน ตำแหน่งยอดมือกระบี่ประจำรุ่นที่ปรารถนา ที่แก่งแย่ง ที่เฝ้าฝันคะนึงหานั้น ในสายตาของโจวม่าน บางทีอาจไม่ต่างอันใดกับลูกแก้วที่เด็กไร้เดียงสาแย่งชิงกันไปมา ในยามที่พวกตนต่อสู้กันจนเลือดตกยางออก นางก็ได้เดินผ่านข้างกายพวกตนไปนานแล้ว เพียงแต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ปลายทางที่แท้จริงของนางคือที่ใดกันแน่...

ผู้ดูแลเกาคอยท่าอย่างระมัดระวังอยู่นาน จึงก้าวขึ้นหน้ามาถาม: “คุณหนู ตอนนี้พวกเราจะ?”

ซ่งหลานเจินได้สติในที่สุด เพียงเอ่ยขึ้นคำหนึ่ง: “ไปกันเถิด”

กล่องไม้ที่วางกล้วยไม้ไว้บนโต๊ะ หลังความเงียบงันชั่วครู่ ก็ถูกมือข้างหนึ่งปิดฝาลงเบาๆ