ตอนที่ 157 ขอยืมบุปผาหนึ่งดอก

สายฝนพรำซู่ซ่า สำเนียงกระดิ่งยังคงดังก้องกังวาน หวังซู่และจินปู้ฮ่วนยากนักที่จะไม่ก้าวตามไป ในใจต่างคิดตรงกัน: บางที เวลานี้นางอาจจะอยากอยู่ตามลำพังคนเดียวมากกว่า

บนยอดเขากระบี่ จางอี๋เห็นเงาร่างสายนั้นเลือนลับไปหลังระเบียงคดเคี้ยว สีหน้าบนใบหน้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำยากหยั่งถึง พึมพำเสียงแผ่วเบาด้วยสุ้มเสียงที่มีเพียงตนเองเท่านั้นที่ได้ยิน: “พบแล้ว……”

เขาหลุบตาลงมองตราประทับกระบี่ที่สลักคำสี่คำว่า “หกมังกรหวนสู่วัน” แวบหนึ่ง ทว่าความเจ็บปวดกลับแล่นปราดมาจากกลางฝ่ามือ

บาดแผลที่ถูกประกายแสงตะวันจันทราของอู่ฮวงซัดกระหน่ำใส่ก่อนหน้านี้ ไม่เพียงไม่สมานตัว หากแต่ยิ่งกาลเวลาผ่านพ้นไปก็ยิ่งปริลึกขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นลุกลามคุกคามรุกไล่ขึ้นมาตามเส้นลมปราณในท่อนแขน

หัวคิ้วของเขาอดขมวดมุ่นมิได้ กำฝ่ามือแน่นอย่างสุขุมเยือกเย็น เวลานี้จึงค่อยหันไปตรัสต่อจักรพรรดิวั่งตี้: “รบกวนฝ่าบาททรงร่วมเดินหมากกระดานนี้กับผู้น้อยแล้ว บัดนี้ผลแพ้ชนะตัดสินแล้ว ผู้น้อยมิกล้ารบกวนอีก จางอี๋ขอทูลลา”

กล่าวจบก็ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมคราหนึ่ง แล้วลอยละลิ่วจากไปอย่างแผ่วพลิ้ว

เขายังคงก้าวเดินเท้าลงไปตามเส้นทางวิหคริมผากระบี่ดั่งเช่นวันแรกที่มาเยือน แลดูไม่ได้แตกต่างจากมนุษย์ปุถุชน ทว่าหลังจากได้ประจักษ์ในการประลองยุทธ์ระหว่างคนผู้นี้กับจักรพรรดิวั่งตี้เมื่อครู่แล้ว ใครจะกล้าคิดว่าเขาเป็นมนุษย์ปุถุชนเล่า? เวลานั้นผู้คนทั้งหลายต่างหลีกทางให้อย่างเงียบงัน