ตอนที่ 153 กล้วยไม้เดิมทีมีกลิ่นหอมของราชัน (ตอนชดเชย)*

ฝูงชนอันเบียดเสียดยัดเยียด ยามที่คนทั้งสองเดินผ่าน ต่างพากันหลบหลีกไปสองข้างทางโดยอัตโนมัติ

สายตานับหมื่นนับพันคู่รอบด้านจับจ้องลงบนใบหน้าของพวกนาง ทว่าพวกนางกลับไม่แม้แต่จะมองสบตากันเลยสักแวบเดียว

การประลองเห็นได้ชัดว่ายังไม่ทันเริ่ม ทว่าบรรยากาศกลับตึงเครียดเขม็งเกลียวประหนึ่งคมกระบี่ชักออกจากฝักและเกาทัณฑ์ขึ้นสายพร้อมลั่นไก

หวังซู่ยืนมองดูอยู่ด้านหลัง อดขมวดคิ้วไม่ได้

จินปู้ฮ่วนครั้นเห็นโจวม่านเดินห่างออกไป จึงค่อยผ่อนคลายลง ทอดถอนหายใจยาวออกมาในที่สุด: “ยังดีที่นางไม่มีเวลาซักไซ้ไล่เลียง ไม่อย่างนั้นคงยากจะอธิบายจริงๆ”

หวังซู่เลิกเปลือกตาขึ้น หันศีรษะมาจ้องเขาเขม็ง

จินปู้ฮ่วนรีบเอ่ยทันที: “มองข้าทำไม? เมื่อครู่หากไม่ใช่ข้าไหวตัวทัน รีบคว่ำเตาหลอมโอสถครอบกลับไป พวกเราสองคนคงถูกระเบิดกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว เจ้ายังจะมายืนอย่างสบายดีตรงนี้ได้รึ? ข้าไม่ได้จะว่านะ พ่อโพธิสัตว์ คราวหน้าพวกเราหลอมโอสถกันจะช่วย……”

หวังซู่เอ่ยขัดขึ้นมาอย่างไร้อารมณ์: “หากเจ้าไม่ครอบกลับลงไป เตาหลอมโอสถก็ไม่แน่ว่าจะระเบิด”

จินปู้ฮ่วนตกตะลึงไปแล้ว: “ตอนนั้นควันสีแดงพวยพุ่งขึ้นมาขนาดนั้นแล้ว เจ้ายังมาบอกข้าว่าจะไม่ระเบิดอีกรึ? ชีวิตสำคัญหรือโอสถสำคัญกันแน่? ซ้ำยังจะมาโทษลูกมืออย่างข้าอีก——”

เขาโมโหจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ยกแขนเสื้อที่ถูกระเบิดจนไหม้เกรียมเหลือเพียงครึ่งท่อนขึ้นมา คิดจะถกเถียงหาเหตุผลกับพ่อโพธิสัตว์ไม่ได้เรื่ององค์นี้ให้รู้เรื่อง