ตอนที่ 152 กล้วยไม้กับกระบี่ กล้วยไม้แท้จริงคือกลิ่นหอมแห่งราชันย์...

การประลองหมากบนยอดเขากระบี่ดำเนินติดต่อกันมาหนึ่งวันสองคืนแล้ว ทว่ายังมิอาจรู้ผลแพ้ชนะ

ใต้ผากระบี่ เหล่าผู้บำเพ็ญจำนวนมากที่มาจากสารทิศต่างชะเง้อคอมอง บ้างเผยสีหน้ากังวล บ้างกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์

ใต้ระเบียงยาวของสำนักศึกษาฝั่งตรงข้าม โต๊ะไม้ลงรักหลายสิบตัวถูกจัดวางเรียงรายตามลำดับ

แขกผู้มีเกียรติจากแต่ละสำนักแห่งหกมณฑลหนึ่งแคว้นและสามตระกูลใหญ่นั่งประจำที่ทางฝั่งซ้าย เหล่าอาจารย์ของสำนักศึกษาและประมุขแห่งสี่สำนักสู่จงนั่งประจำที่ทางฝั่งขวา

ยังคงเหลือเวลาอีกชั่วครู่ก่อนการประลองจะเริ่มต้นขึ้น ทว่าในหมู่ผู้ที่นั่งอยู่กลับไม่มีผู้ใดสนทนากันเลย

สายตาของแทบทุกคนล้วนทอดมองไปยังยอดเขากระบี่อันห่างไกลที่ยังคงปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน

ในบรรดาคนเหล่านั้น สีหน้าของคนสู่โจวยิ่งเคร่งขรึมเป็นพิเศษ

ในทางกลับกัน ทางฝั่งตระกูลใหญ่กลับดูสงบนิ่งเป็นธรรมชาติกว่ามาก

ฮูหยินจิ้งฮวาในอาภรณ์หรูหรานั่งอยู่ตรงตำแหน่งที่ใกล้จุดกึ่งกลางที่สุด มุมปากระบายรอยยิ้มลึกล้ำยากหยั่งถึง นางถอนสายตากลับมาจากร่างเลือนรางสีเทาและขาวบนยอดเขากระบี่อันไกลโพ้น หลุบเปลือกตาลงแผ่วเบา น้อมศีรษะสูดดมกลิ่นดอกโบตั๋นแย้มตูมในมือ

ซ่งหลานเจินยืนนิ่งเงียบงันอยู่เบื้องหลังนาง รอคอยการเริ่มต้นของการประลอง