ตอนที่ 154 หิมะคลุมคันศร

สายลมภูเขาพัดโชยมา นางในอาภรณ์ดำและกระบี่ขาวพิสุทธิ์ยืนตระหง่านอยู่บนที่สูง ประหนึ่งเงามืดสายหนึ่งที่แสงตะวันทอดทาบลงสู่กลางใจผู้คน อัดอั้นตึงเครียดและลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง

ซ่งหลานเจินเหม่อมองอย่างตกตะลึง หางตาแดงเรื่อ ราวกับสูญสิ้นดวงวิญญาณไปแล้ว

สถานการณ์พลิกผัน เพียงในชั่วพริบตาเดียว

ผู้คนจำนวนมากยังตั้งสติไม่ทัน โดยเฉพาะเหล่านักพนันที่ก่อนหน้านี้ยังกังขาว่าโจวม่านกำลังออมมือให้อีกฝ่าย ครั้นพริบตาถัดมาได้เห็นกับตาตนเองว่าซ่งหลานเจินถูกโจวม่านชิงกระบี่ไปต่อหน้าต่อตา ในชั่วเวลานั้นวาจาเผ็ดร้อนเหน็บแนมสารพัดที่ยังไม่ทันหลุดจากปากพลันติดค้างอยู่ในลำคอ เกือบจะสำลักตายคาที่!

ผู้คนจากหอชานเจี้ยนยิ่งอ้าปากค้างตาค้าง

แม้อาจารย์กระบี่ที่อยู่ไกลออกไป จะมีลางสังหรณ์อยู่ลึกๆ ในใจตั้งแต่ยามเห็นโจวม่านแย่งชิงกระบี่ ทว่าเมื่อเรื่องราวเกิดขึ้นจริงตรงหน้า ต่อให้ด้วยการบำเพ็ญเพียรนับร้อยปีและประสบการณ์อันกว้างขวางของเขา ก็ยังอดหนังตากระตุกรัวๆ ไม่ได้: มิน่าเล่าถึงไม่พกกระบี่มา ซ้ำยังพูดจากำกวมกึ่งรับกึ่งสู้กับเขาว่า “คล้ายนำมา”! ตนเองไม่พกมา แย่งชิงของผู้อื่นมาใช้เป็นของตน ผู้อื่นพกมาก็ประหนึ่งตนเองพกมา——

มิใช่ไอ้คำว่า “คล้ายนำมา” บัดซบนั่นหรอกรึ!

การประลองวสันต์ ณ แท่นกระบี่เปิดขึ้นใหม่อีกครั้งในรอบยี่สิบปี คาดไม่ถึงว่าจะต้องมาพบเจอกับคนพรรค์นี้!

เขาอดรนทนไม่ไหวจริงๆ สบถด่ากราดออกมา: “โจรชัดๆ ถึงขั้นเป็นโจรปล้นชิงกันซึ่งหน้าทีเดียว!”