ตอนที่ 146 สองข้อสันนิษฐาน

“โศกศัลย์ร่วมตระการ โศกศัลย์ร่วมตระการรึ?” หวังเกาพึมพำทวนคำซ้ำไปมา ท้ายที่สุดยังคงไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง “หากพ่ายแพ้แก่ผู้มีฝีมือทัดเทียมกันก็แล้วไปเถิด ทว่าที่แท้กลับพ่ายแพ้แก่เศษสวะที่ไม่มีค่าอันใดสักนิด ฮ่าๆ โศกศัลย์ร่วมตระการ ช่างเป็นโศกศัลย์ร่วมตระการอันยอดเยี่ยมยิ่ง……”

ก่อนจะมายังสู่โจว ผู้ใดบ้างมิคิดว่าครานี้คุณชายใหญ่หวังจะต้องสยบผู้กล้าทั้งมวล ขึ้นเป็นยอดมือกระบี่ประจำรุ่นอย่างแน่นอน? ไฉนเลยจะเคยคาดคิด บัดนี้กลับถูกคนขวางกั้นไว้นอกประตูรอบแปดคัดสี่ กระทั่งสี่อันดับแรกก็ยังก้าวเข้าไปมิได้ ซ้ำยังพ่ายแพ้ยับเยินถึงเพียงนี้?

หวังเกาย่อมยืนนิ่งไม่ไหวติง คล้ายกำลังเหม่อลอย

คนจากบรรดาตระกูลใหญ่โดยรอบจะมีผู้ใดมีสีหน้าดีบ้างเล่า? สายตาที่ทอดมองโจวม่านล้วนเปี่ยมไปด้วยความเคร่งเครียดและมุ่งร้าย

ก่อนหน้านี้พวกคนหัวอ่อนที่เดิมทีแทงข้างโจวม่านว่าจะชนะ ทว่าครั้นเห็นนางวางเดิมพันด้วยหินวิญญาณหนึ่งก้อนว่าหวังเกาจะชนะจึงพากันย้ายข้างตาม ยามนี้กลับไม่มีแก่ใจไปสนใจเรื่อง “โศกศัลย์ร่วมตระการ” ใดๆ ได้แต่เสียดายจนแทบกระอักเลือด: “เดิมทีข้าแทงถูกทางแล้วแท้ๆ! พอตามนางเปลี่ยนเดิมพัน กลับกลายเป็นผิดเสียได้! นางต่อสู้เก่งกาจปานนั้น ไฉนถึงไปแทงให้คู่ต่อสู้ชนะเล่า? ข้า……หลอกล่อเชือดหมู นี่มันต้องเป็นกลโกงเชือดหมูแน่ๆ!”

ในทางกลับกัน บรรดาคนจากสี่สำนักแห่งสู่จงที่เดิมทีแทงสวนฝ่ายโจวม่าน ยามนี้ต่างเริ่มคำนวณกันแล้วว่าครานี้ตนเองชนะได้เท่าใด จนแทบจะฉีกยิ้มจนหน้าบาน