ตอนที่ 138 เจ็บ

ในสายตาของนาง คนผู้นี้แทบจะถูกเผาไหม้เกรียมไปทั้งร่าง บนชุดนักพรตสีเขียวครามเปรอะเปื้อนคราบเขม่าดำ ประกายไฟยังไม่มอดดับ ริมขอบเสื้อล้วนม้วนหงิกงอ แม้ตรงหางคิ้วยังหลงเหลือรอยไหม้อยู่บ้าง ทว่าสีหน้าของเขากลับยังคงสงบนิ่งดั่งสายน้ำลึก แม้จะถูกหวังเกาเย้ยหยันถากถางว่าไม่คู่ควรจะใช้เพลงกระบี่ชุดนี้ ทั้งที่ตนเองเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักในการคิดค้นรังสรรค์ ก็ไม่ได้มีเค้าความโกรธเคืองปรากฏแม้แต่น้อย

ทุกอารมณ์ความรู้สึก ล้วนถูกเก็บซ่อนไว้ภายในเรือนร่างอันเปราะบางนี้

หวังเกาเคยเห็นโจวม่านใช้กระบวนท่า “เหยียบหิมะคอย” มาก่อน วันนี้ยามได้เห็นเพลงกระบี่ชุดนี้ของหวังซู่อีก ย่อมปักใจเชื่อไปเองว่าวิชาฝีมือของอีกฝ่ายล้วนเป็นโจวม่านสั่งสอนถ่ายทอดให้ แม้อีกฝ่ายจะแสดงพลังฝีมืออันยอดเยี่ยมออกมาไม่น้อย ทว่าในสายตาของเขากลับมีความหมายเพียงแค่ว่าโจวม่านเก่งกาจเท่านั้น

ดังนั้นวาจาเมื่อครู่ แท้จริงแล้วย่อมเป็นการยั่วยุ——

เปลี่ยนเอาคนที่คู่ควรขึ้นมาประลองใหม่เสีย

ทว่าโจวม่านไม่แม้แต่จะใส่ใจ คำพูดยั่วยุนี้จึงประดุจชกหมัดเข้าใส่ก้อนนุ่น ยิ่งชวนให้คนพูดหงุดหงิดรำคาญใจเป็นที่สุด

ท้ายที่สุด ยังคงเป็นหวังซู่ผู้เปี่ยมด้วยมารยาทรอบคอบ เอ่ยขึ้นมาอย่างช้าๆ คำหนึ่ง: “เจ้าชนะแล้ว”