ตอนที่ 139 กระบวนท่าที่เก้า

ท่านหมออีมิ่งรุดมาถึงในอีกครึ่งเค่อให้หลัง พอเห็นอาการบาดเจ็บของหวังซู่ คิ้วก็อดขมวดมุ่นอย่างหนักมิได้ ยามนี้แม้โลหิตของเขาจะไม่ไหลรินแล้ว ทว่าทั่วทั้งร่างกลับเปียกโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ โจวม่านกับจินปู้ฮ่วนไม่กล้ารบกวนการรักษา จึงก้าวออกจากในห้องอีกครา ล่าถอยออกมารอคอยอยู่ด้านนอก

แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านช่องว่างของเถาวัลย์แห้งเหี่ยวตกลงมายังใต้ระเบียงทางเดิน

ทั้งสองคน คนหนึ่งนั่งอยู่ริมระเบียง อีกคนหนึ่งพิงเสาระเบียง เงียบงันไปเนิ่นนาน ไม่มีผู้ใดเอ่ยปากก่อน

ด้วยพลังฝีมือของพระโพธิสัตว์ดินเหนียว ยามเผชิญหน้ากับหวังเกา ความปราชัยย่อมเป็นสิ่งที่คาดหมายได้แต่แรก อีกทั้งหวังเกาก็เคยเอ่ยไว้นานแล้วว่า เขาไม่มีทางยั้งมือไว้ไมตรีเพียงเพราะคู่ต่อสู้อ่อนแอเกินไป ตามหลักเหตุผลแล้ว ในใจของพวกเขาก็ไม่ควรมีความเคียดแค้นขุ่นเคืองอันใด

ชาติก่อนโจวม่านยิ่งไม่ใช่ไม่เคยได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ บาดแผลที่สาหัสกว่านี้ก็ล้วนเคยประสบมาแล้ว

ทว่าภาพเหตุการณ์ภายในห้องเมื่อครู่นี้ กลับยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด สลัดอย่างไรก็ไม่หลุดพ้นไป……

โจวม่านก้มหน้า พลิกหมุนป้ายอาญากระบี่ที่ประทับตราดอกตู้เจวียนในมือไปหนึ่งรอบ พลางพึมพำออกมาอย่างช้าๆ คำหนึ่ง: “หวังเกา……”

จินปู้ฮ่วนแค่นหัวเราะเย็นชา: “สมกับเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลหวัง เพลิงอมตะไม่กี่สาย กลับเผาคนจนกลายเป็นเช่นนี้ พระโพธิสัตว์บาดเจ็บสาหัส อย่าว่าแต่การประลองของผู้แพ้หลังจากนี้เลย แม้แต่วันพรุ่งนี้จะสามารถไปจับสลากใหม่ได้หรือไม่ก็ยังไม่แน่!”