ตอนที่ 134 จางอี๋

ในเวลานี้หวังซู่กลายเป็นจุดรวมสายตาของคนทั้งลานประลองอย่างไม่ต้องสงสัย

ทว่าหวังเกายืนอยู่ไกลออกไป ยามหวนนึกถึงการต่อสู้อันยากลำบากบนเวทีเมื่อครู่ กลับครุ่นคิด: “คุณหนูหลานเจิน หากข้าจำไม่ผิด ก่อนหน้านี้คนผู้นี้เป็นเพียงคนไร้ประโยชน์แห่งหอชานเจี้ยนที่คู่ควรแค่ยืนฟังกระบี่นอกสำนักเท่านั้นมิใช่หรือ?”

ซ่งหลานเจินเอ่ย: “เดิมทีเป็นเช่นนั้น”

หวังเกาถาม: “แล้วบัดนี้เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้เล่า?”

แววตาอันเป็นประกายระยับของซ่งหลานเจินจึงค่อยๆ ช้อนขึ้น แฝงความมืดมนล้ำลึกไว้ชั้นหนึ่ง ทอดสายตามองข้ามเวทีประลองตรงกลางไปยังฝั่งตรงข้าม

โจวม่านยืนอยู่หน้าฝูงชนอันเบียดเสียด มีสีหน้าพูดอันใดไม่ออก ราวกับมีคำพูดอยากจะเอ่ย ทว่าคงเพราะเห็นคนรอบข้างหนาแน่น จึงข่มกลั้นกลืนคำสบถที่จ่ออยู่ริมฝีปากกลับลงไป

หวังซู่บนเวทีดูเหมือนจะไม่ได้ยินคำสนทนาระหว่างอาจารย์เฉินกับอาจารย์กระบี่ หรือต่อให้ได้ยินก็ไม่ได้ใส่ใจ

หลังจากคว้าชัยชนะแล้ว เขาก็ค้อมกายลงอย่างสำรวมเคร่งครัด คารวะไปยังทิศทางของตำแหน่งผู้ตัดสินคราหนึ่ง——

ตรงนั้นมีท่านหมออีมิ่งและอาจารย์กระบี่นั่งอยู่

คนหนึ่งคืออาจารย์ผู้สั่งสอนให้เขาจำแนกพิษยามาแต่เยาว์วัย อีกคนหนึ่งคืออาจารย์ผู้ถ่ายทอดหัวใจวิชากระบี่ให้หลังจากก้าวเข้าสู่สำนักศึกษา และสองรอบที่เขาเอาชนะได้ในวันนี้ พอดีว่ารอบหนึ่งอาศัยวิถีโอสถ อีกรอบหนึ่งอาศัยวิถีกระบี่