ตอนที่ 135 การจับสลากสิบหกคนแรก

ค่ำคืนอันหนาวเหน็บบนยอดเขากระบี่ ลมหวีดหวิวพัดมาจากนอกประตู ตะเกียงน้ำมันดวงเดียวที่จุดอยู่ภายในหอกระบี่แกว่งไหวไปมา ส่องกระทบให้แสงรัศมีรูปเปลวเพลิงห้าสีเบื้องหลังรูปปั้นอู่ฮวงสั่นไหวระยิบระยับตามไปด้วย โจวม่านนั่งอยู่ด้านล่าง จิตใจยากจะสงบลงได้เช่นกัน

วิชาที่ในยามปกติฝึกฝนเพียงรอบเดียวก็สำเร็จ ค่ำคืนนี้ประสานมุทราติดต่อกันถึงสามรอบ ก็ยังคงไม่อาจสำเร็จ ปราณวิญญาณโคจรครบหนึ่งรอบจักรวาลน้อยในกาย เพียงมีความคิดฟุ้งซ่านรบกวนที่ไม่อาจสะกดกลั้นได้เล็กน้อย แสงประกายสีทองที่เพิ่งรวมตัวตรงปลายนิ้วก็พลันอันตรธานหายไป ดับวูบลงทันที

โจวม่านขมวดคิ้ว ลืมตาขึ้นมองปลายนิ้วตนเอง สีหน้าไร้ความรู้สึก

จักรพรรดิวั่งตี้เพิ่งเติมน้ำลงในแจกันทรงกู๋ตรงหน้าโต๊ะบูชา ยามนี้นั่งขัดสมาธิอยู่ในมุมมืด ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกความมืดมิดปกคลุม อีกครึ่งหนึ่งถูกแสงไฟวูบวาบสลักเสลาให้รอยเหี่ยวย่นดูลึกยิ่งขึ้น เอ่ยเพียงว่า: “นับตั้งแต่เข้ามาเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน เจ้าก็จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว”

โจวม่านกำนิ้วแน่น ท้ายที่สุดจึงค่อยๆ เอ่ย: “ข้าได้พบจางอี๋แล้ว”

ชายชราที่นั่งอยู่ในเงามืดครึ่งร่างผู้นั้น ช้อนเปลือกตาที่ถูกรอยย่นกดทับขึ้น กลับมิได้มีความประหลาดใจมากเท่าใด: “นานเพียงนี้แล้ว ย่อมควรจะมาถึงเสียที……”

เขาถาม: “คนผู้นี้เป็นอย่างไร?”

สิ่งที่ได้เห็นในสุสานรกร้างยามพลบค่ำ พลันผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงของโจวม่านอีกครา นางใคร่ครวญอยู่นาน จึงค่อยเอ่ย: “ธรรมดา”

จักรพรรดิวั่งตี้ชะงักไป: “ธรรมดา?”