ตอนที่ 133 สายลมจันทรากระจ่างพิสุทธิ์

ทันทีที่ผลการประลองปรากฏ ใต้เวทีย่อมเดือดพล่านประดุจน้ำเดือดล้นหม้อ

มีคนเริ่มรู้สึกว่าการที่หวังซู่ผู้นี้สามารถคว้าชัยชนะได้ทุกรอบ เกรงว่าจะไม่ได้เรียบง่ายเพียงแค่พึ่งพาโชคช่วยหรือวิชานอกลู่นอกทางเสียแล้ว หากดูจากการที่ครั้งนี้กระทั่งสามารถมองเห็นจุดอ่อนในวิชาของผู้อื่นได้ ไม่แน่ว่าอาจเป็นอัจฉริยะเฉพาะทางด้านการบำเพ็ญเพียรก็เป็นได้ ทว่าก็มีคนเย้ยหยัน กล่าวว่าเขาเป็นศิษย์ของท่านหมออีมิ่ง การที่สามารถอาศัยโรคร้ายเรื้อรังที่เกิดจากจุดบกพร่องของวิชามาเอาชนะคู่ต่อสู้ ไม่แน่ว่าอาจมีใครคอยชี้แนะอยู่เบื้องหลัง ไม่เห็นจะมีอะไรคู่ควรแก่การยกย่องสรรเสริญ……

ทว่าบรรดาเจ้าสำนักและผู้อาวุโสของสำนักอื่นที่อยู่ริมลานประลอง ยามนี้สีหน้ากลับค่อนข้างซับซ้อนพิกล

อาจารย์สวินหลังจากกล่าวขอบคุณแล้ว ก็นั่งลงตามเดิม

หวังซู่ค้อมกายกล่าวถ่อมตนสองสามประโยค จากนั้นก็ถอยไปรอด้านข้างเพื่อรอคู่ต่อสู้ในรอบถัดไป

เวลานี้ เจ้าสำนักของบางสำนักที่นั่งอยู่ทางขวามือของอาจารย์เฉิน ได้เปิดปากขึ้นด้วยรอยยิ้มปั้นแต่ง: “อาจารย์เฉิน นักศึกษาของสำนักศึกษาพวกท่านช่างร้ายกาจจริงๆ สามารถจำแนกแจกแจงวิชาของสำนักอื่นต่อหน้าธารกำนัลจนพบจุดตาย……เขาคงไม่ได้คิดจะใช้วิธีการเช่นนี้เอาชนะไปเรื่อยๆ หรอกกระมัง?”

เปลือกตาของอาจารย์เฉินกระตุกวูบ ไฉนเลยจะฟังไม่ออกถึงวาจาประชดประชันเหน็บแนมในถ้อยคำนี้?