ตอนที่ 128 คืบคลานใกล้เข้ามา

——นอกจากเจ้าแล้ว ผู้ใดบังอาจใช้แซ่หวัง!

ยามที่กล่าววาจานี้ มุมปากของนางประดับรอยยิ้มบางเบาคล้ายมีคล้ายไม่มี มองเผินๆ ย่อมเป็นเพียงวาจาล้อเล่นประโยคหนึ่ง ทว่าหวังซู่อยู่ใกล้ชิดกับนางเกินไป จนสามารถมองเห็นประกายไอโลหิตที่ไหวระริกอยู่ในก้นบึ้งดวงตาของนางได้อย่างชัดเจน……

วาจาที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ มักจะเป็นความจริงเสมอ

คนอย่างโจวม่าน หากกล่าวในแง่หนึ่งแล้ว ย่อมมีความดุร้ายอำมหิตยิ่งกว่าพวกของหวังเกาเสียอีก วาจานี้ก็หาใช่วาจาอันดีงามไม่ ทว่าในชั่วขณะนี้ เขาไม่เพียงไม่รู้สึกกังวลหรือหวาดกลัว กลับรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นอันอ่อนโยนที่ไหลเวียนผ่านหัวใจ จนกระทั่งความเจ็บปวดหนาวเหน็บจากพิษใจที่เพิ่งกำเริบเมื่อครู่พลอยทุเลาลงไปบ้าง

สายลมพัดผ่านระเบียงยาว ทว่าเขากลับได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นของตนเอง

จินปู้ฮ่วนเองก็คาดไม่ถึงว่าโจวม่านจะเอ่ยวาจาสะท้านขวัญเช่นนี้ออกมา หนังตาอดกระตุกไม่ได้ เขามีความแค้นฝังลึกกับตระกูลใหญ่ ย่อมไม่คิดว่าวาจานี้มีสิ่งใดไม่เหมาะสม ทว่าพอหันสายตาไปมองดูหวังซู่ กลับกังวลว่าพระโพธิสัตว์ดินเหนียวผู้นี้เปี่ยมด้วยความเมตตาอยู่เป็นนิจ เกรงว่าจะไม่ชอบใจวาจานี้ จึงกระแอมเบาๆ คำหนึ่ง คิดจะช่วยไกล่เกลี่ย: “เอ่อ... ความหมายของนางคือ...”

ทว่าใครจะคาดคิด หวังซู่จ้องมองนางนิ่ง พลันเอ่ยว่า: “ดี”

จินปู้ฮ่วนพลันอึ้งงันไปทันที

โจวม่านยิ่งตกตะลึง ชั่วขณะนั้นถึงกับอดสงสัยไม่ได้ว่าหูของตนเองฝาดไปหรือไม่